hiboux ARCHITECTURE

11 months ago

Ηiboux are a team of young architects who have been working together since 2005. Through their parallel explorations of spatial concepts drawn from other disciplines (such as the humanities, fine arts, performing arts, and spatial theory), they seek to broaden the practice of architecture. Their approach to each project is sharpened by the incorporation of elements from their interdisciplinary research. Of central concern is the unique way in which each person chooses to inhabit their space. These living circumstances form the starting point of each architectural study, focussing on the needs and desires of those using each space. In their attempts to carve out a contemporary design process, the team renogotiate notions of locality and modernism. Unconstrained by specific modes, construction norms, and notions of a “signature style”, Hiboux aim to provide more experimental project solutions.

Οι Hiboux είναι μια ομάδα νέων αρχιτεκτόνων που δουλεύουν μαζί από το 2005. Έχοντας παράλληλα ερευνήσει τον χώρο μέσω προσεγγίσεων άλλων πεδίων (ανθρωπιστικές επιστήμες, εικαστικά, παραστατικές τέχνες, θεωρία του χώρου), ενδιαφέρονται να διευρύνουν την αρχιτεκτονική πράξη. Συνδυάζοντας στοιχεία αυτών των αναζητήσεων, εφαρμόζουν σε κάθε project μια εστιασμένη προσέγγιση. Στο κέντρο του προβληματισμού της ομάδας βρίσκεται ο μοναδικός τρόπος κατοίκησης και ζωής του κάθε ανθρώπου. Από την συνθήκη αυτή εκκινεί κάθε φορά μια μελέτη που αφορά τις ανάγκες και τις επιθυμίες που εκφράζουν οι χρήστες του χώρου. Η ομάδα στην κατεύθυνση ενός σύγχρονου σχεδιασμού, επαναδιαπραγματεύεται στοιχεία εντοπιότητας και μοντερνισμού. Αποδεσμευμένη από μανιέρες, κατασκευαστικές νόρμες ή από την ιδέα μιας “γραφής” κινείται προς την πραγμάτωση πειραματικών επιλύσεων.

Dimitris Theodoropoulos (Corinth, Greece 1979) studied architecture in the National Technical University of Athens and in the Master course of Architectural Theory of the same university. In spring 2003 he attended classes in urban sociology in Univerisite Paris X, Nanterre. He collaborated with D.Loukopoulos office and worked as a freelancer with offices in Athens and Tripoli. He was part of nikiou 22 group, for the projects “out of Athens” and “latomimata” and he worked for two research programs in NTUA. He has been awarded with the SADAS architectural price for young architects for the design and the construction management of the “house in Mani” (2010), in collaboration with Sofia Dona. As a member of the art group “Errands”, he has participated in exhibitions such as the 2nd Athens Biennial (2009) and the 5th Sao Paulo Bienal of Architecture (2007).

Ο Δημήτρης Θεοδωρόπουλος σπούδασε αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ και συνέχισε εκεί στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα ‘Σχεδιασμός-Χώρος-Πολιτισμός’(2007). Την άνοιξη του 2003 βρέθηκε στο Παρίσι παρακολουθώντας μαθήματα στην σχολή Sociologie Urbaine του πανεπιστημίου Nanterre, Paris X. Συνεργάστηκε με το γραφείο του Δ. Λουκόπουλου και δούλεψε ως freelancer σε συνεργασία με γραφεία στην Αθήνα και την Τρίπολη. Συμμετείχε στην ομάδα Νικίου 22 στα project “out of Athens” και “λατομήματα” και σε ερευνητικά προγράμματα του ΕΜΠ, για το «οικολογικό και τεχνολογικό κέντρο στο Ζηνί, Κως», υπό τον καθ. Σταύρο Σταυρίδη [2006] και για την «Καταγραφική διάσωση των χωρικών τεκμηρίων κατοίκισης των Ρωμιών στην Πόλη: Πολεοδομική - Αρχιτεκτονική και Φωτογραφική Αποτύπωση». Το 2010 βραβεύθηκε με έπαινο στα αρχιτεκτονικά βραβεία ΣΑΔΑΣ για το σχεδιασμό και την υλοποίηση του έργου «Εξοχική κατοικία στη Μάνη» σε συνεργασία με τη Σοφία Ντώνα. Ως μέλος της ομάδας “Errands”, πήρε μέρος στη 2η μπιενάλε της Αθήνας (2009) και στην 5η μπιενάλε αρχιτεκτονικής του Σάο Πάολο(2007).

Sofia Dona (Athens 1981) studied architecture in the National Technical University of Athens and in the Master of Fine Arts of the Bauhaus University of Weimar (“Public Art and New Artistic Strategies”). She has been awarded with the DAAD price of the best foreign student in the Bauhaus University of Weimar (2010) and with the SADAS architectural price for young architects for the design and the construction management of the “house in Mani” (2010) in collaboration with Dimitris Theodoropoulos. Together with Theodoropoulos they realized the set design of the INDOORS project of Dimitris Papaioannou. She taught architecture design in the Mongolian University of Science and Technology, Darkhan (2005).She has been realizing projects in the field between architecture and art in various cities such as Leipzig, Chicago, Detroit and Pisa. As a member of the art group “Errands”, she has participated in exhibitions such as the 2nd Athens Biennial (2009) and the 5th Sao Paulo Bienal of Architecture (2007). Her latest work and research concerns the symbolic twinning of the cities Leipzig and Detroit.

Η Σοφία Ντώνα σπούδασε αρχιτεκτονική στο EΜΠ και συνέχισε στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Τέχνη στο δημόσιο χώρο» του πανεπιστημίου Bauhaus στη Βαϊμάρη. Έχει βραβευτεί με το ετήσιο βραβείο DAAD για τον καλύτερο ξένο φοιτητή στο Bauhaus(2010), και με έπαινο στα αρχιτεκτονικά βραβεία ΣΑΔΑΣ (2010) για το σχεδιασμό και την υλοποίηση του έργου «Εξοχική κατοικία στη Μάνη», σε συνεργασία με τον Δημήτρη Θεοδωρόπουλο. Σε συνεργασία με τον τελευταίο σχεδίασε τα σκηνικά για την παράσταση ΜΕΣΑ του Δημήτρη Παπαιωάννου στο θέατρο Παλλάς (2011). Δίδαξε αρχιτεκτονικό σχεδιασμό στο πανεπιστήμιο του Darkhan, (Μογγολία 2005). Έχει πραγματοποιήσει έργα στην περιοχή μεταξύ αρχιτεκτονικής και τέχνης, σε πόλεις όπως η Λειψία, το Σικάγο, το Ντιτρόιτ και η Πίζα. Είναι μέλος της ομάδας Errands με την οποία έχει συμμετάσχει σε εκθέσεις όπως η 2η Μπιενάλε της Αθήνας και 5η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής του Σάο Πάολο. Η τελευταία σειρά έργων της αναφέρεται στη συμβολική αδελφοποίηση πόλεων όπως η Λειψία και το Ντιτρόιτ.

Marianna Xyntaraki studied architecture at N.T.U.A (2005) and earned a Master’s degree in Theory of Architecture in the interdisciplinary program “Design, Space and Culture” at the same University (2009). During her undergraduate and graduate studies she attended courses in urban sociology in Univerisite Paris X, Nanterre and at the Georgetown University in Washington USA. She taught Architectural Design as a teaching assistant at NTUA while conducting research on “body and space” under the supervision of Prof. Stavros Stavridis. She studied dance at the Institute International de Danse J.Stanlowa in Paris and has attended many courses and seminars in contemporary dance and choreography. After finishing her studies, she has worked as an architectural engineer for Prof. E. Pantaleon’s private consulting firm and at the same time took part on architectural competitions.

H Mαριάννα Ξυνταράκη σπούδασε αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ (2005) στο οποίο επισης ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό διατμηματικό πρόγραμμα ‘Σχεδιασμός-Χώρος-Πολιτισμός’ (2009). Κατά την διάρκεια των προπτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδών της παρακολούθησε μαθήματα στην σχολή Sociologie Urbaine του πανεπιστημίου Nanterre, Paris X και στο Georgetown University στην Washington, USA. Δίδαξε στον τομέα της αρχιτεκτονικής σύνθεσης της Σχολής Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ (2007-2009) υπό τον καθ. Σταύρο Σταυρίδη ενώ το ερευνητικό της έργο εντοπίζεται στην γενικότερη προβληματική του ¨σώματος στον χώρο¨. Φοίτησε επίσης στο Institute International de Danse J.Stanlowa στο Παρισι από όπου ξεκινησε η πρακτική και ερευνητική ενασχόλησή της με τον χορό η οποία συνεχίστηκε με την παρακολούθηση μαθημάτων σε μια σειρά επαγγελματικών σχολών χορού της Αθήνας όπως και χορογραφικών σεμιναρίων. Έχει συνεργαστεί με το μελετητικό γραφείο του Λ. Πανταλέον όπως και συμμετάσχει σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς.

Maria Tsigara studied architecture at the N.T.U.A and completed the postgraduate program “Social and cultural anthropology” at Panteion University (2008) focusing mainly in anthropology of space and the body, and political anthropology. During her studies, she participated in a research program at the University of Yildiz, (Istanbul, 2002) and attended courses at the University of Nova (Lisbon, 2003). After completing her studies, she worked for architectural offices and as a freelancer on the design and realization of several private projects. At the same time she took part in architectural competitions (first prize for the restaurant of the School of Architecture, N.T.U.A, 1998), the Exhibition of the Architects Association of Cyprus (Nicosia, 2001), 5th Pan-Hellenic Architectural Exhibition (Patras, 2006) etc. She is a member of Errands art group which participated in the 2nd Athens Biennale (2009) and other projects. She also published articles in the catalogue of the artist Harris Kondosphyris for the 26th Biennale of Sao Paolo (2004) , the blogspot crimevssocialcontrol.blogsot.com (February, 2009) and the collective edition of Stavros Stavridis “Memory and experience of space” (Alexandria editions, 2006).

Η Μαρία Τσιγάρα σπούδασε αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ και ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα “Κοινωνική και πολιτισμική ανθρωπολογία” στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, εστιάζοντας κυρίως στην ανθρωπολογία του χώρου και του σώματος, καθώς και στην πολιτική ανθρωπολογία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της, συμμετείχε σε ερευνητικό πρόγραμμα στο πανεπιστήμιο Yildiz (Κων/πολη, 2002) και παρακολούθησε μαθήματα στο πανεπιστήμιο Nova (Λισσαβώνα, 2003). Τελειώνοντας τις σπουδές της συνεργάστηκε με μελετητικά γραφεία και ως freelancer ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό ιδιωτικών έργων. ‘Εχει πάρει το 1ο βραβείο σε διαγωνισμό για το εστιατόριο της Σχολής Αρχιτεκτόνων, ΕΜΠ (1998). ‘Εχει συμμετάσχει σε έκθεση του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Κύπρου (Λευκωσία, 2001) και στην 5η Πανελλήνια Έκθεση Αρχιτεκτονικού Έργου (Πάτρα, 2006). Είναι μέλος της ομάδας Errands με την οποία έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων στη 2η Μπιενάλε της Αθήνας. Kείμενα της έχουν δημοσιευτεί στον κατάλογο του Χ. Κοντοσφύρη για την 26η Biennale του Sao Paolo (2004), στο ιστολόγιο crimevssocialcontrol.blogspot.com(Φεβ. 2009) και στην συλλογική έκδοση του Σταύρου Σταυρίδη “Μνήμη Και Εμπειρία Του Χώρου” (Εκδ. Αλεξάνδρεια, 2006).

επικοινωνία:

hiboux
ARCHITECTURE

Οδ. Ανδρούτσου 27 + Αν. Ζίννη, 11741, Φιξ, Αθήνα

tel- 213 0 33 41 33 - fax- 213 0 31 69 29

hiboux.architecture@gmail.com

11 months ago

THE CAPSULE installation, NewYork Barneys / εγκατάσταση

window installation at Barneys New York, 660 Madison Avenue, June 5 — July 8, 2012

Athina Rachel Tsangari has created a film and an installation for the DesteFashionCollection 2012, commissioned by art collector Dakis Joannou: a Greek Gothic mystery inspired by Polish artist Aleksandra Waliszewska.

Sofia Dona & Dimitris Theodoropoulos from hiboux.gr have conceived together with Matt Johnson from Haos Film and have designed a kaleidoscopic installation for The Capsule film.

Marianna Xyntaraki supervised the construction in New York, on behalf of hiboux

see video documentation here:

http://youtu.be/DjZ9W4Yr8HM

photograph by Tom Sibley

The installation design proposes a breakthrough repurposing of 3D technology, a kaleidoscopic “machine”.

The “machine” consists of four main elements:

1. A 3D screen, programmed to show two separate movies simultaneously

2. A series of inclined mirrors surrounding the video screen on all sides (ceiling, floor and side walls).

3. A triangular-celled plexiglass lattice, dressed with circular polarising filters.

4. Inside the triangular plexiglass lattice, some of the surfaces are covered with light-weight plexiglass mirrors to create a kaleidoscope effect, reflecting reproductions of paintings by Aleksandra Waliszewska.

How the “Machine” Works

A 3D screen simultaneously shows two separate movies created from the same content, but juxtaposing and supplementing each other as twin narratives. Slow- or close-to-normal-speed scenes are punctuated by extreme slow motion shots at different camera angles, creating a kaleidoscopic narration in multiples. The sound design mirror the viewer’s visual perception by mixing low and high frequency ambiences between surround speakers.

The two separate movies are projected onto the same screen by borrowing the technology used in 3D cinema. In 3D cinema, the “left eye” and “right eye” images are projected at the same time using differently polarized light. The special polarizing filters in the 3D glasses you wear allow for only one of the two images to pass through. Here, differently polarized filters are applied to the window so that when a visitor approaches, depending on which opening in the lattice they look through, they see either one movie or the other, which magically appear on the same screen.

The mirrors that frame the main screen offer another surprise. When polarized light bounces off a mirror, it flips to the opposite polarity. This means that the reflections show a different movie to the one you see on the screen itself, quadrupling the magic.

The triangular lattice also work into itself as a kaleidoscope. A number of openings are dressed with mirrors, reflecting the movie in new distortions. Some of these openings also house works by Aleksandra Waliszewska, which are only visible in the reflections, adding a new dimension for visitors to discover.

The installation travels as a self-contained “kit” that is assembled in situ, consisting of the screen, a set of plexiglass mirrors, plexiglass lattice, polarizing filters applied on the lattice, and a flash drive (with the video content). It will require the building of a “black box” to house the “kit” inside the exhibition space, and an amplifier with a set of speakers. No seating is required as it is meant for a walking viewing adventure, discovering the narrative as one moves across the “window”. Alternately, it could be installed inside the window of a storefront, running 24 hours a day on loop.

http://thecapsule.info/theinstallation

http://www.facebook.com/thecapsulefilm

http://thewindow.barneys.com/destefashioncollection-art-meets-fashion-at-barneys-new-york/

http://www.deste.gr/downloads/dfc/barneys.pdf

here is a documentation of the construction phase at Queens warehouse

and here a documentation of the model studies in athens hiboux office

2 years ago

appartment-Makrygianni, Athens / διαμέρισμα-Μακρυγιάννη, Αθήνα

slideshow:

http://www.flickr.com/photos/hibouxarchitecture/sets/72157632390046504/show/

architects: Dimitris Theodoropoulos + Marianna Xyntaraki + Maria Tsigara

αρχιτέκτονες: Δημήτρης Θεοδωρόπουλος + Μαριάννα Ξυνταράκη + Μαρία Τσιγάρα

a completely open-plan apartment, with two glazed sides, and free-standing furniture defining the interior spaces

The first visit to the site took place while the building was still under construction. The space in question was long and rectangular, with two enclosed long sides and two sides completely open. This openness meant sweeping urban views over Athens penetrated deep into the space; it informed the entire design process. On one side stand Filopappou Hill, an assortment of typical Athenian apartment blocks and, moreover, the dark mass of the new Acropolis Museum sitting directly beneath a view to the Parthenon. On the other side lie the yards and backs of buildings, Syngrou Avenue and, in the distance, Mount Hymettus.

It was decided that the flow through this rectangular space should not be blocked by the addition of interior or exterior walls. The openings at each end would remain clear from edge to edge through the use of large glass panes. The interior space was kept completely open plan, with no dividing walls, in order to enhance the expansive nature of the space. Matte white-lacquered surfaces that lie parallel to the long sides of the apartment define two zones that hide away all the enclosed spaces: bathrooms, an office-cum-bar, a projection screen and library, a guest fold-down wall bed, and the kitchen. These numerous functional spaces disappear into the long sides.

In the centre of the open apartment, three free-standing furniture “islands” in high-gloss white lacquer form passageways and spaces, but without boundaries. These clean rectangular blocks float on a white floor laid with large blocks of marble. Lacquer and glass sliding doors hidden in the islands and in the side-walls close off the main bedroom, shower, wardrobe, and guest room. The sliding of these doors redefines the space, revealing or concealing various functions from view. The design of these islands, with their associated sliding doors, allow the open-plan space to be divided into discrete functional zones. And they can transform the ways in which these zones connect - the apartment functions as a machine for the creation of spaces, views and interactions.

In addition to the sliding doors, this game of spatial transformation is facilitated by the lighting design, and the careful repetition of volumes and surfaces. All three of these design elements are used to ensure that every aspect in the space has multiple uses, and is not defined solely by its major function. For example, when the sliding doors are closed, the three “island” volumes that dominate the space form part of a continuous opaque wall. When the doors are opened, these volumes are revealed as free-standing elements that channel the flow of movement through the space. And all the while, these volumes also serve as fitted storage spaces.Or take the sliding doors: they hide things away, but they are also used as illuminated surfaces or projection screens or mirrors, and are a source of endless visual possibility with all their positions in between fully open and closed. It is by these simple means that the apartment creates its wealth of spaces, views and interactions.

This machine for living is precise with regard to the functionality of the spaces it creates, yet is also allows for playfully unexpected facets of visual communication and spatial flow, such as games with the light and reflections. While the dark colour of the ceiling means it recedes from sight, undermining the notion of a white box, the dominant use of white allows for the creation of a wide variety of environments and appearances, and facilitates the myriad transformations of the space.

Η πρώτη επίσκεψη στο υπό ανάθεση διαμέρισμα έγινε ενώ ακόμα η πολυκατοικία ήταν υπό κατασκευή. Η αρχική του μορφή ήταν ένας ορθογώνιος μακρόστενος χώρος με κλειστές τις δυο μακριές πλευρές και δυο απολύτως διαμπερείς. Η αρχική ανοιχτότητα επέτρεπε σε μια σαρωτική θέα της αθηναϊκής πόλης να “εισβάλει” στον χώρο και υπήρξε καίρια για τις συνθετικές αποφάσεις. Από την μια πλευρά στέκει ο λόφος του Φιλοπάππου, οι αθηναϊκές πολυκατοικίες, και το κυριότερο ο σκουρόχρωμος όγκος του νέου μουσείου Aκρόπολης που υπογραμμίζει κυριολεκτικά την θέα του ναού του Παρθενώνα. Από την άλλη πλευρά βρίσκονται ακάλυπτοι αθηναϊκών πολυκατοικιών, η λεωφόρος Συγγρού και στο βάθος ο Υμηττός.

Aυτή η ροή που διαπερνά τον ορθογώνιο χώρο δεν έπρεπε να ανακοπεί από πρόσθετους τοίχους ούτε εξωτερικά ούτε εσωτερικά. Οι όψεις, δηλαδή οι στενότερες πλευρές, αποφασίστηκε να παραμείνουν “ανοικτές” σ’ όλο το μήκος, με την χρήση μεγάλων γυάλινων κουφωμάτων. Εσωτερικά, διαμορφώθηκε μια τελείως ανοιχτή κάτοψη, χωρίς διαχωριστικούς τοίχους, που ενισχύει τη διαμπερότητα του χώρου. Επιφάνειες απο λευκή, ματ λάκα παράλληλες με τις μακριές πλευρές του αρχικού ορθογωνίου, διαμορφώνουν εκατέρωθεν του διαμερίσματος δυο ζώνες όπου ¨κρύβονται¨ οι κλειστοί χώροι: τα λουτρά, ένα bar, μια οθόνη προβολής, η βιβλιοθήκη, το wall bed και η κουζίνα. Οι λειτουργίες αυτές εξαφανίζονται στο πάχος των πλαϊνών πλευρών.

Στο κέντρο τρία ελεύθερα έπιπλα-νησίδες από λευκή γυαλιστερή λάκα διαμορφώνουν περάσματα και επιμέρους χώρους χωρίς σαφή όρια. Oι νησίδες, καθαροί ορθογώνοι όγκοι, πλέουν σε μια λευκή επιφάνεια από μεγάλες πλάκες μαρμάρου ‘Αριστον. Συρόμενα λακαριστά και γυάλινα πετάσματα κρυμμένα στις νησίδες και τους πλάγιους τοίχους κλείνουν ορίζοντας το υπνοδωμάτιο του ιδιοκτήτη, τον χώρου του ντους, την γκαρνταρόμπα, τον ξενώνα. Σύροντας τα ο χώρος είτε δίνεται στο βλέμμα συνολικά είτε χρήσεις και θέες αποκρύπτονται.Οι νησίδες μαζί με τα προσαρτημένα σ αυτές πετάσματα αποτελούν το εύρημα που μετατρέπει τον ενιαίο χώρο σε χώρο με διακεκριμένες λειτουργικά περιοχές. Δημιουργούν την δυνατότητα ρύθμισης της επικοινωνίας των περιοχών έτσι ώστε το σπίτι να λειτουργεί σαν μηχανισμός παραγωγής χώρων, θεάσεων, συμβάντων.

Συνολικά τα εργαλεία που συνέβαλαν στο παιχνίδι των μετασχηματισμών υπήρξαν εκτός από τα συρόμενα πετάσματα, η διαχείρηση του φωτισμού και η επαναληψιμότητα των όγκων και επιφανειών. Και τα τρία χρησιμοποιήθηκαν με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε κανένα στοιχείο του χώρου να μην είναι μονοσήμαντο και να μην ορίζεται αποκλειστικά από την λειτουργία του. Π.χ. Οι κεντρικοί όγκοι του σπιτιού είναι άλλοτε κομμάτια ενός ενιαίου τοίχου, άλλοτε φίλτρα της διαμπερότητας, άλλοτε κουτια αποθήκευσης. Όπως επίσης και τα κινητά πετάσματα άλλοτε κρύβουν κάτι, άλλοτε είναι φωτιστικές επιφάνειες, επιφάνειες προβολής ή καθρέφτες, άλλοτε μισοφανερώνουν κάτι αποκαλύπτοντας τις δυνατότητες των ενδιάμεσων θέσεων. Mε ελάχιστα και απλά μέσα το σπίτι μπορεί να παράγει πληθώρα χώρων, θεάσεων και επεισοδίων.

Aυτός ο μηχανισμός κατοίκησης εκτός από μηχανισμός ακρίβειας ως προς την λειτουργικότητα των χώρων που παράγει, αφήνει ταυτόχρονα να συμβαίνουν απρόβλεπτα παιχνίδια επικοινωνίας και ροϊκότητας. Παιχνίδια φωτός και ανακλάσεων. Eνώ το σκούρο χρώμα της οροφής την εξαφανίζει από το οπτικό πεδίο διαλύοντας το λευκό ¨κουτί¨, η αποκλειστική χρήση του λευκού γίνεται το ελάχιστο σημείο εκκίνησης για να γεννηθούν εναλλακτικά τοπία, εικόνες και πληθώρα μεταμορφώσεων του χώρου.

photos by erieta attali

footage of the house here:

http://vimeo.com/43199561

https://vimeo.com/41495279

photos by viewport architectural images, viewport.gr

house in Mani / κατοικία στη Μάνη

architects: Sofia Dona + Dimitris Theodoropoulos 2007-2010

honorable mention | architecture prizes 2010 | young architects

The two parts of the house are joint by a semi open space between them. A wooden platform is ‘swinging’ giving a continuation to the semi open space into the landscape. The cement construction is left visible as the stone walls unwrap from the two stories stone volume -reference to the local old buildings- to the more open lower volume that reveals a complexity of materials and stories.

The house is divided in three sections of spaces, the ground level (kitchen, living room), the first floor (master bedroom, bathroom) and the individual space for the children/guests.

The two ground floor spaces keep a transparency to the semi open space, which becomes a main living space during the summer, due to the north wind coming from the mountains. The wooden floor of the space extends to a platform over a steep landscape to the south. The kitchen space is created under the stairs in a way that it opens up to the semi open space forming a double function of the kitchen counter. (indoor-outdoor)

The guest room is a complex of three wooden ‘nests’ with beds, where six people are able to sleep. The beds facing the south are designed as wooden boxes that pop out of the concrete frames.

αρχιτέκτονες: Σοφία Ντώνα + Δημήτρης Θεοδωρόπουλος

έπαινος | βραβεία αρχιτεκτονικής 2010 | νέοι αρχιτέκτονες

Βρίσκεται σε κτήμα με λίγες ελιές και χαρουπιές στους λόφους πάνω από τον Άγιο Νικόλαο Εξω Μάνης, και είναι σπίτι διακοπών για μια οικογένεια τεσσάρων ατόμων και τους φίλους της.Η αρχική μελέτη και η εκκίνηση της κατασκευής σταμάτησε για χρόνια στη φάση του σκελετού από μπετόν, αφήνοντας ένα ημιτελές γιαπί στην εξοχή.Το 2006 ζητήθηκε η ανασχεδίαση και η αποπεράτωση της κατασκευής. Στην αρχική ιδέα περιλαμβάνεται ήδη η διανομή των χώρων σε τρεις ενότητες, ισόγειο με τα καθημερινά (κουζίνα-καθιστικό), όροφος με τα ιδιωτικά των γονιών (ύπνος-μπάνιο), ξεχωριστό αυτόνομο ισόγειο με χώρο για τα παιδιά/φίλους.
Τα δύο ισόγεια ενώνονται με έναν ημιυπαίθριο διαμπερή χώρο που δροσίζεται από το βορεινό ρεύμα των βουνών. Ο χώρος αυτός έχει ξύλινο δάπεδο το οποίο επεκτείνεται σε μια εξέδρα που προβάλει έξω από το κτήριο και πάνω από την απότομη κλίση προς τον νότο και τη θέα.Οι δύο ισόγειοι χώροι είναι τελείως διάφανοι προς τον ενδιάμεσο τους ημιυπαίθριο τονίζοντας την ενότητα των τμημάτων του σπιτιού. Η σκάλα που βρίσκεται στην πλευρά του καθιστικού προς τον ημιυπαίθριο μετατρέπεται από ιδιαιτερότητα, που κληροδοτεί το γιαπί, σε λύση, αποκτώντας κεντρική θέση με την επεξεργασία της επιφάνειάς της (χτυπημένο μπετόν) και συνδυαζόμενη με έναν αμφιπρόσωπο πάγκο κουζίνας, που λειτουργεί προς τις δύο κατευθύνσεις, μέσα ή έξω, προς το εσωτερικό ή το ημιυπαίθριο καθιστικό.
Ο χώρος των παιδιών λειτουργεί σαν σύμπλεγμα τριών ξύλινων γωνιών με κρεββάτια, που πλέουν σε έναν μεγάλο ενιαίο γκρί χώρο στο ενδιάμεσο τους. Μια περιστρεφόμενη πολυ-πόρτα μοιράζει την πλήρη ανοιχτότητα του ενδιάμεσου σε ξεχωριστά τμήματα ή σε τελείως κλειστά. Τα δυο κρεββάτια προς το νότο είναι πραγματικά κουτιά-κουπέ στο εσωτερικό που εξωτερικά προβάλλουν από τον σκελετό του κτηρίου.
Ο πέτρινος τοίχος ντύνει το σκελετό του γιαπιού περιμετρικά. Αφήνει τρύπες ή μεγάλα ανοίγματα βασισμένα σε μια λεπτομερή κίνηση του σημείου θέασης από το εσωτερικό προς το τοπίο. Αποκαλύπτει το σκελετό τμηματικά διατηρώντας την εικόνα του ως γιαπιού. Απομακρύνεται απ’ αυτόν δημιουργώντας ιδιωτικούς χώρους όπως η ανατολική αυλή των παιδιών.Το αφημένο γιαπί απ’ όπου ξεκινάει αυτή η σύνθεση, έγινε προσπάθεια τελικά να ξεφυτρώνει όσο το δυνατόν λιγότερο από το βράχο γύρω του, με αναλογίες παλιού πέτρινου κτίσματος από μακριά και κάτω και με σταδιακό ξεφλούδισμα του πέτρινου ντύματος του όπως ανεβαίνει και το πλησιάζει ο δρόμος, αποκαλύπτοντας τα τμήματα, τα υλικά και την ιστορία του.Η κατασκευή έγινε με αυτεπιστασία των αρχιτεκτόνων, και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 2010.

2 years ago

INSIDE setdesign / ΜΕΣΑ σχεδιασμός σκηνικού

conceived + directed by

DIMITRIS PAPAIOANNOU

set design

DIMITRIS THEODOROPOULOS + SOFIA DONA

mesaproject.gr

http://www.youtube.com/watch?v=KC8aPj8Upxw&feature=player_embedded

The idea of the set design of the show was the section of a typical Athenian flat, removed from the urban realm and transferred into the stage of the theater. The perspective of all of the dimensions of the flat attached on the stage was a very important issue due to the visual aspect of the audience. Hidden doors and design tricks have been created for the appearance and disappearance of the dancers-actors.

The interesting part of the work has been the creation of a ‘real’ architectural flat in the space of a theater, where all the dimensions, the materials and the objects have been designed in connection to the visuality and the lighting of the stage. The Pallas theater was transformed into a construction site during the days of the realization of the stage, and the architectural challenge was how to transfer the outdoor image of the city into an indoor space of a theater.

σύλληψη + σκηνοθεσία

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

σκηνικός σχεδιασμός

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ + ΣΟΦΙΑ ΝΤΩΝΑ

Το σκηνικό της παράστασης είναι μια τομή ενός τυπικού αθηναϊκού διαμερίσματος, το οποίο αποκόπτεται από τον αστικό ιστό της πόλης και μεταφέρεται στην σκηνή του θεάτρου. Η προοπτική που εφαρμόζεται σε όλες τις διαστάσεις του χώρου αποτελεί το σημαντικότερο εργαλείο του σχεδιασμού εξαιτίας των απαιτήσεων της σωστής θέασης από την πλατεία του θεάτρου. Κρυμμένοι έξοδοι και καταπακτές σχεδιάστηκαν για την εμφάνιση και την εξαφάνιση των χορευτών. Η επιτρεπόμενη κίνηση των θεατών κατά τη διάρκεια της παράστασης επέβαλε τον ανασχεδιασμό του θεάτρου, την μετατροπή των πλαϊνών τοίχων, την αλλαγή των φώτων και την δημιουργία διαδρόμων με την αφαίρεση καθισμάτων, για τη σωστή και ανεμπόδιστη μετακίνηση του κοινού κατά τη διάρκεια της παράστασης. Στο φουαγιέ σχεδιάστηκε ένας εκθεσιακός χώρος με οθόνες που αναμετέδιδαν την παράσταση σε πραγματικό χρόνο.

Στόχος του σχεδιασμού ήταν η δημιουργία ενός «πραγματικού» διαμερίσματος στον χώρο του θεάτρου, όπου οι διαστάσεις, τα υλικά και τα αντικείμενα σχεδιάστηκαν σε σχέση με την οπτική και το φωτισμό της σκηνής. Το διαμέρισμα κατασκευάστηκε με προδιαγραφές πραγματικού κατοικήσιμου χώρου, υδραυλικές εγκαταστάσεις, πλακάκια μπάνιου, μωσαϊκό δάπεδο και σοβατισμένους τοίχους. Η σκηνή μετατράπηκε σε εργοτάξιο κατά τη διάρκεια της κατασκευής του σκηνικού, όπου η αρχιτεκτονική πρόκληση ήταν με ποιόν τρόπο μπορεί να μεταφερθεί η εικόνα της πόλης στο εσωτερικό χώρο ενός θεάτρου.

2 years ago

Suspended garage in Psychico / Κρεμαστό γκαράζ στο Ψυχικό

photo@nikos daniilidis

slideshow:

http://www.flickr.com/photos/hibouxarchitecture/sets/72157632393870736/show/

architect: Marianna Xyntaraki

αρχιτέκτονας: Μαριάννα Ξυνταράκη

Ζητούμενο υπήρξε ένα κλειστό και ευρύχωρο garage. Η υψομετρική διαφορά της αυλής της οικίας σε σχέση με τον κοινόχρηστο δρόμο υποχρεώνει την είσοδο του χώρου στάθμευσης να βρίσκεται στο +6. Η περίπτωση μιας βαριάς κατασκευής αποκλείεται εξαρχής λόγω της υψομετρικής ιδιαιτερότητας της αυλής αλλά και της ύπαρξης της πισίνας του σπιτιού κοντά στο όριο του οικοπέδου, σχεδόν κάτω από την θέση του garage.

Επομένως επιλέγεται μια ελαφριά μεταλλική κατασκευή η οποία επιλύεται χρησιμοποιώντας και ενισχύοντας υπολείμματα φέροντος οργανισμού προηγούμενης μπετονένιας κατασκευής σε συνεργασία με νέα προβολικά στοιχεία. Με αυτόν τον τρόπο ο χώρος στάθμευσης αναπτύσσεται γλείφοντας τον αναλημματικό τοίχο σε ύψος πάνω από την αυλή της κατοικίας και οριακά πάνω από την πισίνα. Η πλήρωση των ανοιγμάτων που δημιουργούνται από την φέρουσα κατασκευή γίνεται με ξύλινες περσίδες οι οποίες διευθετούν κατ επιλογήν την διέλευση του φωτός και του αέρα, δημιουργώντας ταυτόχρονα διαφορετικές όψεις προς το σπίτι.

Το δέντρο που βρίσκεται στο όριο της ιδιοκτησίας εγκολπώνεται στην κατασκευή των πλατυσκάλων ενώ πάνω στο μοναδικό υποστήλωμα βρίσκεται η καταλληλότερη θέση για το ντούς που υποστηρίζει την πισίνα.

Currently under construction / Υπό κατασκευή

renderings babis bousounis

β όψη / second view / david hockney

2 years ago

countryhouse in Ancient Corinth / αγροικία στην Αρχ. Κόρινθο

slideshow:

http://www.flickr.com/photos/hibouxarchitecture/sets/72157632430900307/show/

architects: dimitris Theodoropoulos + Maria Tsigara

αρχιτέκτονες: Δημήτρης Θεοδωρόπουλος + Μαρία Τσιγάρα

Η αγροικία βρίσκεται σ’ ένα κτήμα στους πρόποδες βορειανατολικά του Ακροκορίνθου και υλοποιεί την επιθυμία και την ανάγκη μιας οικογένειας με τρία παιδιά για έναν άλλο τρόπο κατοίκησης εγγύτερα στην φύση, με την δυνατότητα καλλιέργειας και οικόσιτης κτηνοτροφίας. Η αντιμετώπιση αυτή συμφωνούσε με τους περιορισμούς ένταξης στο τοπίο που επέβαλε η ζώνη προστασίας του μνημείου. Ξύλινα κουφώματα και στέγη με κεραμίδια από υποκίτρινο πηλό, που αντιστοιχεί στα παλιότερα τοπικά παραδείγματα, συνδυάστηκαν με χρωμοσοβάδες στο χρώμα του χώματος της περιοχής.

Το σπίτι συντίθεται από δύο κλειστούς όγκους μεταξύ των οποίων αναπτύσσεται ένας διάτρητος χώρος με σαφείς αναφορές στα τζαμωτά χαγιάτια των πελοποννησιακών σπιτιών. Το χαγιάτι αφήνει την εκπληκτική θέα στον κάμπο του ισθμού μέχρι τα Γεράνεια Όρη να διαπερνά το σπίτι και συμπυκνώνει όλη την ζωή της οικογένειας. Φιλοξενεί την είσοδο, την τραπεζαρία, τον χώρο παιχνιδιού για τα παιδιά, ενώ ταυτόχρονα κατανέμει τις κινήσεις: προς το καθιστικό και την κουζίνα στο ισόγειο, προς τα παιδικά δωμάτια μισό όροφο πιο πάνω και προς το δωμάτιο των γονιών, έναν μικρότερο χώρο παιχνιδιού και ύπνου μισό όροφο πιο κάτω. Οι κατακόρυφες κινήσεις γίνονται γύρω από μια βιβλιοθήκη -ιδιοκατασκευή του ιδιοκτήτη- που είναι προσβάσιμη από όλα τα επίπεδα.

Το χαγιάτι, έχει -όπως στα παλιά σπίτια- και μια βιοκλιματική λειτουργία. Το χειμώνα, όταν ο ήλιος είναι χαμηλά, ζεσταίνει το χώρο, μέσα από την μεγάλη τζαμαρία προς το νότο, ενώ το καλοκαίρι είναι σκιερό και λόγω της διαμπερότητάς του φέρνει δροσερό αέρα σε όλο το σπίτι, συμβάλλοντας σε ένα καλύτερο μικροκλίμα.

Ο αγροτικός χαρακτήρας του σπιτιού καθόρισε την επιλογή των υλικών που έγινε σε συνεργασία με την διακοσμήτρια Κατερίνα Τσίρτση. Αδρά και τραχιά υλικά, ανθεκτικά και εύκολα συντηρούμενα: χρωμοσοβάδες εξωτερικά, πέτρα, γυψοσοβάδες στους τοίχους και τσιμεντοκονίες στα πατώματα.

Η ιδιαίτερη τομή του οικοπέδου, που αποτελείται από δύο οριζόντια επίπεδα με υψομετρική διαφορά 5 μέτρων, δίνει τη δυνατότητα ισόγειας εισόδου με τούνελ απ΄ τη χαμηλότερη στάθμη στους βοηθητικούς ‘υπόγειους’ χώρους του σπιτιού. Στο χαμηλότερο επίπεδο κυριαρχεί η τεράστια αγραπιδιά που αποκρύπτει το σπίτι από το δρόμο και αποτελούσε, για την οικογένεια, αφετηριακό σημείο της κατοίκησης του κτήματος.

2 years ago

car showroom Tripoli / έκθεση αυτοκινήτων Τρίπολη

architect: Maria Tsigara | consulting Konstantinos Tsigaras

αρχιτέκτονας: Μαρία Τσιγάρα σύμβουλος Κων/νος Τσιγάρας

Construction stopped / H κατασκευή σταμάτησε

Το κτίριο βρίσκεται σε επίπεδη έκταση η οποία γειτνιάζει με υπερυψωμένο τμήμα της εθνικής οδού Κορίνθου-Τρίπολης. Η υπάρχουσα τοπογραφία ορίζει και την χωροθέτηση του κτιρίου η οποία έγινε με τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζει την εντονότερη και μεγαλύτερη σε διάρκεια θέασή του από τους αυτοκινητιστές.

Το κτίριο συντίθεται από δύο ολισθαίνοντα το ένα ως προς το άλλο γραμμικά τοιχία τα οποία “κόβουν” το έδαφος, επεμβαίνοντας αισθητά στο πεδινό τοπίο. Στο τοιχίο προς τον αυτοκινητόδρομο η αίσθηση τομής εντείνεται καθώς βαθαίνει μαζί με την ράμπα καθόδου προς το υπόγειο.

Ανάμεσα στα δύο αυτά στιβαρά δομικά στοιχεία αναπτύσσονται τα πιο “μαλακά” τμήματα του κτιρίου: οι γυάλινοι εκθεσιακοί και καθιστικοί χώροι και οι μεταλλικές στεγάσεις. Οι μεγάλες γυάλινες όψεις που διαφεύγουν των ορίων των τοιχίων επιτρέπουν την θέαση των αυτοκίνητων-εκθεμάτων από έξω. Αντιστρόφως η θέα του αρκαδικού τοπίου εισβάλει στο εσωτερικό του κτιρίου ενώ οι οπτικές φυγές πολλαπλασιάζονται λόγω και των εσωτερικών διώροφων κενών. Οι μεταλλικές στεγάσεις γεφυρώνουν το κενό μεταξύ των τοιχίων υλοποιημένες σε 4 διακριτά κεκλιμένα επίπεδα.

renderings by lemonworks

2 years ago

house in Arcadia / κατοικία στην Αρκαδία

architects: Maria Tsigara + dimitris Theodoropoulos

αρχιτέκτονες: Μαρία Τσιγάρα + Δημήτρης Θεοδωρόπουλος

Currently under construction / Υπό κατασκευή

H κατοικία βρίσκεται κοντά στην Τρίπολη σε ένα ιδιαίτερης ομορφιάς ορεινό αρκαδικό τοπίο, με λιγοστά σπίτια.

H οικογένεια που θα το κατοικήσει επιθυμούσε μια τέτοια διάρθρωση των χώρων ώστε να έχει ανεμπόδιστη θέα του φυσικού τοπίου αλλά ταυτόχρονα είχε την ανάγκη μιας εσωτερικής προστατευμένης αυλής για τα παιδιά.

Η συνθήκη αυτή κατεύθυνε τον σχεδιασμό του σπιτιού. Η σύνθεση των χώρων της κατοικίας γίνεται γύρω από ένα ανοιχτό αίθριο. Όλες οι ενότητες του σπιτιού εκτός από τα υπνοδωμάτια λειτουργούν αναφορικά με αυτόν: η είσοδος του σπιτιού, το καθιστικό, η τραπεζαρία, η κουζίνα, ο χώρος παιχνιδιού, βγαίνουν στο αίθριο.

Το αίθριο είναι το γεωμετρικό ύπαιθρο του σπιτιού σε αντίθεση με το φυσικό τοπίο που το περιβάλλει. Ταυτόχρονα είναι το κέντρο του σπιτιού απ’ όπου κανείς έχει πλήρη θέα ολων των χώρων του αλλά και, διαμέσου αυτών, φυγές προς το γύρω τοπίο. Δημιουργεί έτσι μια πολυπλοκότητα θέας και φυγών. Aπό τον αίθριο χώρο βλέπει κανεις πάλι σε ύπαιθρο, διαμέσου στεγασμένου χώρου .

Η κατοικία συντέθηκε ως μια ενιαία μάζα. Οι όγκοι του σπιτιού και η στέγη αποτελούν ένα μονόλιθο απ τον οποίο αφαιρείται το αίθριο. Ο μονόλιθος αυτός τοποθετείται στο τοπίο και διαπερνάται απ’ τις φυγές προς τα έξω και αντίστροφα από έξω γίνεται αντιληπτό το αίθριο ως φωτεινό κέντρο του.

3 years ago

gym center in Glyfada / γυμναστήριο στη Γλυφάδα

architects: Maria Tsigara+Konstantinos Dimas

αρχιτέκτονες: Μαρία Τσιγάρα+Κωνσταντίνος Δήμας

3 years ago

2 houses complex in east attica/διπλοκατοικία στην ανατολική αττική

architect: Marianna Xyntaraki

αρχιτέκτονας: Μαριάννα Ξυνταράκη

details from concrete phase

λεπτομέρειες από τη φάση σκυροδέτησης

3 years ago

Appartment-Nea Ionia, Athens / διαμέρισμα-Νέα Ιωνία, Αθήνα

architects: Dimitris Theodoropoulos + Marianna Xyntaraki

αρχιτέκτονες: Δημήτρης Θεοδωρόπουλος + Μαριάννα Ξυνταράκη

4 years ago

complex facades in Tripoli / προσόψεις συγκροτήματος πολυκατοικιών στην Τρίπολη

architects: Maria Tsigara + dimitris Theodoropoulos + Stefanos Kalopisis

αρχιτέκτονες: Μαρία Τσιγάρα + Δημήτρης Θεοδωρόπουλος +Στέφανος Καλοπίσης

details from concrete phase

λεπτομέρειες από τη φάση σκυροδέτησης

5 years ago

διαγωνισμός ανάδειξης Νεωρίων Ηρακλείου

slideshow:

http://www.flickr.com/photos/hibouxarchitecture/sets/72157632502294006/show/

architects: Dimitris Theodoropoulos+Marianna Xyntaraki [hiboux arch], Antonis Katsaros, Christina Vasilopoulou, Dimitra Gavrilaki

αρχιτέκτονες: Δημήτρης Θεοδωρόπουλος+Μαριάννα Ξυνταράκη [hiboux arch], Αντώνης Κατσαρός, Χριστίνα Βασιλοπούλου, Δήμητρα Γαβριλάκη

Σε ένα ένα κτηριακό συγκρότημα που χαρακτηρίζεται ‘μνημειακό’ καλούμαστε να επιλύσουμε την ανάδειξη και ένταξη του στη σημερινή πόλη και μάλιστα με τρόπο που να το καθιστά τόπο ‘υποδοχής - αφετηρίας’.

Επιλέγουμε να παραμείνει ο χώρος του μνημείου ανοιχτός στη δημόσια ζωή συνιστώντας με τις περιβάλλουσες διαμορφώσεις έναν εκτεταμένο δημόσιο χώρο.

Ως κύριος συνθετικός στόχος τίθεται η απόδοση του μνημειακού συγκροτήματος στη ζωή της πόλης μέσω της δημιουργάς μιας “πλατείας στη θάλασσα”. Η συγκεκριμένη συνθετική επιλογή “διαβάζει” το χώρο του συγκροτήματος τόσο ως ένα ενδιάμεσο επεισόδιο του θαλάσσιου μετώπου της πόλης του Ηρακλείου γενικά, όσο και ως οργανικό τμήμα (ιστορικά/λειτουργικά/συμβολικά) του παλιού ενετικού λιμένα.

Προτείνουμε τη στέγαση όλων των χώρων του λειτουργικού προγράμματος εντός τεσσάρων σαφώς διακριτών κελυφών τα οποία προκύπτουν από την υπάρχουσα γεωμετρία του νεωρίου. Πρωταρχικής σημασίας για την πρόταση είναι η κίνηση των θολωτών κατασκευών πάνω σε ράγες.

Τα Arsenali Vecchi κατασκευάζονται ως ένα λειτουργικό κέλυφος για τη ναυπήγηση και επισκευή σκαφών, στη γεωμετρία και τη κλίμακα που υπαγορεύει η συγκεκριμένη χρήση τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

Στη συνέχεια μετατρέπονται σταδιακά σε κελύφη κατοικίας και προσαρμόζονται στην κλίμακα του ανθρώπινου σώματος με την διάρθρωση ορόφων εσωτερικά.

Στη σημερινή συνθήκη, το υπόλειμμα/απόσπασμα των νεωρίων αξιολογείται ως μνημειακό συγκρότημα. Οι προσθήκες έχουν απομακρυνθεί ενώ λειτουργικά ο χώρος παραμένει όχι απλά κενός χρήσης, αλλά πλήρως απαξιωμένος από τη ζωή της πόλης.

Επιλέγουμε να αντιμετωπίσουμε το μνημείο με αφετηρία τις χωρικές του ποιότητες όπως τις παραλαμβάνουμε σήμερα, πέρα από το παρελθόν του ως νεώριο. Μια κατασκευή, που η μορφή και η κλίμακά της παραπέμπει στη φόρμα του πλοίου θεωρούμε πως είναι μια μορφολογική παρέμβαση που η προφάνεια της καταδικάζει τη πρόσληψη ενός πολύ ενδιαφέροντος χώρου. Η πρόταση μας αξιολογεί το αρχικό κέλυφος ναυπήγησης ως έναν χώρο με εξαιρετική γεωμετρία επιδιώκοντας ταυτόχρονα να επανεισάγει σε αυτόν την ανθρώπινη κλίμακα. Την ίδια στιγμή καλείται να προσαρμοστεί στην αναστρεψιμότητα που επιβάλλει η μνημειακή σύμβαση.

Τα pavilion αποσπώνται και αναπαράγουν εσωτερικά την υπάρχουσα γεωμετρία ενώ ο χώρος τους χωρίζεται σε πατάρια κλίμακας δωματίου. Η κίνησή τους σε ράγες λειτουργεί ως ανάμνηση-υπόμνηση της αρχικής λειτουργίας του κελύφους όπου σκαριά πλοίων σύρρονταν κατά την φορά των θόλων από και προς τη θάλασσα. Με την απότμιση του νεωρίου και πιο πρόσφατα την κατασκευή της υπερυψωμένης οδού, η συνάρτηση αυτή του κτηρίου με το παραλιακό μέτωπο είναι αποδυναμωμένη. Οι όγκοι που προβάλλουν και κινούνται επί της ισόπεδης πλατείας με κατεύθυνση μια φανταστική αποβάθρα αποτελεί μια ισχυρή σχεδιαστική χειρονομία που ισχυροποιεί την πρότερη σχέση με την θάλασσα.