“Skärmar och scener – se och bli sett” / Screens and scenes – see and be seen

Architectural competition for cultural center and hotel in Skellefteå, Sweden.

Maria Tsigara, Marianna Xyntarki, Leda Voutsina, Vasileios Ntovros, Studio k45: Giorgos Tzorbatzidis, Myrsini Glezou, Maria Damianou.

collaborators: Nikos Argyrou, Spyros Kosyvas, Dimos Moysiadis, Chrysanthin Vathi, Chrysokona Mavrou, Antigoni Karaiskou, Artemis Papadopoulou, Thanasis Vagias, Dimitris Theodoropoulos, Ilektra Kefaloniti.

———————————————————————————————————————————————————————————————————-

Skellefteå is a city with a rich cultural life and a storytelling tradition. The proposal is aimed at creating “storytelling” street facades and a building with a distinct identity, that stands out and has a discursive relationship with the city. The proposal is based on two poles: On one side Skellefteå storytelling tradition, and on the other hand the specific needs and regulations as expressed in the competition programme. The project aims to create a dynamic node where the building’s formal programme opens up to include the city’s informal activities.

The 4 activities/public bodies that are combined in the Cultural House  can be encoded in two types of principal activities: exhibition, that is to “see”(MAN museum, Skellefteå Art Hall)and performance, ie to “become seen” (Västerbotten Theatre).  Both  have as pre-condition /and lead to learning through communication (Västerbottens    library). The screen is the spatial expression of  “To see” and the stage of “to be seen”. The concept  of screen and sceen, are the key to approach  the programme and simultaneously make possible the expansion of the project, beyond the programme so that it becomes inclusive and welcoming.

Multifunctionality and participation is achieved through a combination of large volumes that can welcome a large crowd and more intimate corners. The project aims to adapt the building to the city’s skyline while giving it a landmark (both morphologically and functionally), which contributes to city marketing of Skelleftea in Sweden and abroad.

The design takes into consideration the position of the plot and orientation and surrounding urban spaces that provide morphological characteristics of typical house buildings in the area. The building is adjusted to the scale of the city at the southern part of the plot, adjacent to the city center and the city square, where even a child can reach the roof of Kulturhuset. At the north side of the plot, the project takes a regional character with the high hotel located at the main street and the railway. The building’s scale culminates when one moves from south to north.

The building is inspired by the character of the city, also in relation to roof inclinations and materials. The complex roof results from a multiplication of the neighboring existing roofs. Facade material and color suggestions are adapted to the city’s palette (Wood and metal). The building opens onto the pedestrian area (Tradgardsgatan and Kanalgatan), with transparent and open facades on the ground floor, and has a more introverted character along Torggatan, where loading and unloading takes place.

When moving between the square and the railway through Tradgardsgatan street one has two options: either to walk along Tradgardsgatan and experience Cultural House through the facade screen, or go through the Cultural House’s public passage (foyer) and be part of the activities that take place inside. Along the passageway can be found the city library, exhibition space, flexible spaces that can accommodate various activities as well as a coffee shop. An amphitheater and a portable stage provides the opportunity for informal conduct and encounters.

The outdoor environment is directly adjacent to the pedestrian zone. A route for  pedestrians and cyclists is created from the square to Kulturhuset’s entrance and through the building to the hotel, or the future travel center. Outside the main entrance, a system of inclined surfaces that work as seating and / or resting places of the Culture house expand to Kanalgatan to create a spatially dynamic meeting place in the city center.

The proposal is based on a strategic decision to emphasize and reveal the two scenes of Västerbotten Theatre and “give” them to the city as two distinct boxes. The two volumes are placed in such a way that space is created between, around, above and below them. The “negative” space created becomes the place that visitors can use either to follow various  activities (foyer for the scheduled activities) or for informal meetings,  performances, storytelling.

The scenario is that two times a month the culture house is open  to citizens who can utilize it in various ways.  The black boxe’s internal side opens toward the foyer and the seats are pulled out and aimed to accomodate the different things to do. The area between  the two scenes works as a regular lobby in conventional performances and as a dynamic scene when the building is opened to the audience.

The central  glass surface on the level of the scenes lets the sunlight inside and plays a double role: it becomes a screen of Kulturhuset’s foyer during programmed activities and a scene when the public “occupies” the building.

———————————————————————————————————————————————————————————————————–

Skellefteå är en stad med rikt kulturliv och envälkändberättartradition. Förslaget riktar sig mot att skapa berättande gatufasader och en byggnad med distinkt identitet, som utmärker sig och har en diskursiv relation till staden.Förslaget utgår från två poler: Å ena sida Skellefteås berättartradition och å andra sidan de specifika behov och föreskrifter som uttrycks i tävlingsprogrammet. Projektets syfte är att skapa en dynamisk nod där byggnadens formella program öppnar upp för att inkludera stadens informella aktiviteter.

De 4 verksamheter som ska kombineras i kulturhuset kan kodas i 2 typer av principiella aktiviteter: utställning, d.v.s. att se (MAN, Skellefteå konsthall) , uppträdande, d.v.s. att bli sedd (Västerbotten Teater) som både har som förutsättning och leder till lärande genom kommunikation (bibliotek). Skärmen är det rumsliga uttrycket föratt se och scen föratt bli sedd. Genom begreppen skärm och scenkommer projektet till med rumsfunktionsprogrammet som utgångspunkt, och dessa begrepp möjliggör också en expansion av projektet, så att det blir inkluderande och välkomnande. Multifunktionalitetet och delaktighet uppnås genom en kombination av stora volymer som vänder sig till den stora publiken och mer intima hörn där minde sällskap kan aktiveras.

Projektet syftar till att anpassa byggnaden till stadens skyline och samtidigt ge den ett landmärke (både gestaltnings- och funktionsmässigt), som bidrar till marknadsföringen av Skellefteå i Sverige och utomlands. Gestaltningen påverkas av tomtens placering och orientering samt omgivande stadsrum som ger morfologiska egenskaper till kulturhusets byggnad. Byggnaden får stadens skala vid södra delen av tomten, som gränsar till stadskärnan och stadens torg, där även ett barn kan nå kulturhusets tak. Vid norra sidan av tomten får projektet en regional karaktär med det höga hotellet placerat vid den stora gatan och järnvägen. Byggnadens skala kulminerar när man rör sig från söder till norr. Byggnaden inspireras av stadens karaktär, också när det kommer till taklutningar och material. Kulturhusets tak uppkommer från en multiplicering av granntomternas befintliga tak. Fasadmaterial och färgförslag anpassas till stadens palett (trä och plåt). Kulturhuset öppnar upp mot gågatorna (Trädgårdsgatan och Kanalgatan), med transparenta och öppningsbara fasader på entréplan, och har en mer introvert karaktär längs Torggatan, där in- och utlastning sker. När man rör sig mellan torget och järnvägen via Trädgårdsgatan har man 2 alternativ: antingen gå längs kulturhusets västra fasad via Trädgårdsgatan och uppleva kulturhuset genom fasadens skärm, eller gå genom kulturhusets publika passage (foajé) och vara del av aktiviteterna som sker. Längs passagen kan man hitta stadsbibliotek, utställningsytor, flexibla lokaler som kan rymma omväxlande aktiviteter samt ett kafé. En amfiteater och en flyttbar scen ger möjlighet till informella uppförande och möten. Utemiljön, i direkt anslutning till gågatorna, expanderas för att succesivt leda till Möjligheternas torg. Ett ohindrat flöde av gående och cyklister skapas från Möjlgheternas torg till Kulturhusets entré och genom huset till hotellet, eller det framtida resecentret. Utanför huvudentrén föreslås ett system av lutande ytor som funkar som sitt-och/eller liggplatser på kulturhusets tomt och expanderar till Kanalgatan för att skapa en rumsligt dynamisk mötesplats i stadskärnan. Förslaget baseras på ett strategiskt beslut att lyfta fram och avslöja de 2 scenerna av Västerbottensteater och ”ge” dem till staden som 2 distinkta boxar. De 2 volymerna placeras så att rum skapas mellan, runt, under och över dem. Det negativa utrymmet/mellanrummet som skapas blir det rum som publiken kan använda antingen för förmedla aktiviteter (foajé till programmerade uppvisningar) eller för informella möten, performances, berättarstunder.

Scenarion är att 2 gånger i månaden ges kulturhuset till medborgare som kan utnyttja det på olika sätt. Då öppnar black boxen sidan mot foajén och gradängerna dras ut och vänder sig för att riktas mot de olika aktiviteterna. Ytan mellan scenerna funkar som en vanlig foajé vid konventionella föreställningar inom boxarna och som en dynamisk scen när byggnaden öppnas mot publiken. Den centrala glasytan på scenernas nivå ger ljus och spelar en dubbel roll: den blir skärm till kulturhusets foajé vid konventionella föreställningar och scen när publiken «ockuperar» byggnaden.

under construction/υπό κατασκευή

Concept

Basic axis of the design concept is a recognizable identity of the new station. In city branding terms a station can become a landmark for the district.This brand is achieved inserting a distinct geometry (C form) that leads all the way from the street level to the underground platform. It is a bent surface, extracted from the tunnel profile. This profile contains also the lighting.This simple but particular gesture creates on street level a prismatic urban sculpture, which marks the entrance to the Metro, whereas in lower levels forms a cavity that directs the passengers.The aim of this new monumentality is expressed by the minimalism of the unified gesture and the elegance of the simple surfaces with strong materiality and lighting solutions.There are two colours chosen to express the C form, the golden and the light blue. The rest of the elements (structural etc) are fading in tones of grey.

Pavilions

The opened tunnel geometry (C form) creates on street level a sculptural prism. The golden anodized Metal surfaces though monumental reminiscent of historical monuments, at the same time have a sense of playfullness reacting to the different qualities of sunlight, referring as well to Solntsevo name. The glass parts of the pavilion are filmed with a digitized birch pattern that during the day allows the sunlight to enter over the station stairs. At night it appears as a light installation as the light reflected on the blue surfaces comes through the patterned glass.

Below-street underpass

The below street underpass connects the two stairs of the pavilions continuing their distinct geometry and surface materiality on the ceiling and the floor. The window over the landing that joins the stairways with the underpass brings daylight and a view of the sky.The two side surfaces correspond one to the element of the digitized pattern of the glass above and the other one to the simple fading grey structural surfaces of the below levels.

Hall for ticket

In the ticket hall space the distinction between the C form geometry in colour and the fading grey structural elements reveals itself the most. The C form recedes to the ceiling and the two distinct colours mark the difference of direction showing above the escalators the corresponding platforms below. Gold represents the city whereas light blue the countryside, the open sky.

The platform area

In the platform area the colour distinction is completed in the two full C forms of each platform. Placed back to back in different colours they leave between them a zone along the columns that creates a wall drilled with multiple shaped holes forming different types of thresholds. This is the place in-between the two flows where a variety of relaxing geometries evolve, sitting, meeting, getting information from screens, maps etc. This threshold zone is rendered with softer rubber material, comfortable and durable.

hiboux architecture (Dimitris Theodoropoulos, Marianna Xyntaraki, Maria Tsigara) + Chrysanthi Vathi + Antigoni Karaiskou

Σύλληψη

Βασικός άξονας σχεδιασμού είναι η έντονα αναγνωρίσιμη ταυτότητα του νέου σταθμού. Με μια λογική city branding όπου κάθε σταθμός συνδέεται με την συγκεκριμένη πόλη αποτελώντας ένα τοπόσημο, εισάγουμε μια αναγνωρίσιμη γεωμετρία/μορφή (σχήμα C) που οδηγεί από το επίπεδο της πόλης μέχρι το επίπεδο των πλατφορμών. Η γεωμετρία  αυτή είναι μια κυρτή επιφάνεια που προέρχεται από τις γεωμετρίες του τούνελ και παράγει η ίδια τον φωτισμό.Είναι μια χειρονομία απλή και ταυτόχρονα ιδιαίτερη η οποία στο επίπεδο της πόλης δημιουργεί ένα πρισματικό αστικό γλυπτό που σηματοδοτεί την πύλη στον υπόγειο χώρο ενώ στις υπόλοιπες στάθμες επαναλαμβάνεται ως  κοίλωμα  που παραλαμβάνει ή οδηγεί τους επιβάτες [προς τις πλατφόρμες]. Το νέο είδος μνημειακότητας συνδέεται με την έννοια του μινιμαλισμού που εισάγει η ενιαία χειρονομία αλλά και την κομψότητα των απλών επιφανειών με τα ενδιαφέροντα υλικά και τις  φωτιστικές τους ποιότητες/ιδιότητες. Οι  γεωμετρίες γίνονται αντιληπτές με δύο χρώματα (χρυσό και γαλάζιο) ενώ τα υπόλοιπα στοιχεία (προυπάρχοντα δομικά τμήματα κτλ) είναι σε αδρό γκρι χρώμα

Pavilions

Η αναπαραγωγή της γεωμετρίας του τούνελ (σχήμα C) παράγει στο επίπεδο της πόλης μια γλυπτική επιφάνεια- πρίσμα. Οι χρυσές ανοδιωμένες επιφάνειες του από τη μια θυμίζουν τα ιστορικά μνημεία της πόλης και ταυτόχρονα έχουν μια παιγνιώδη διάσταση σε σχέση με τις διαφορετικές ποιότητες του ηλιακού φωτός, αναφερόμενες και στο όνομα της περιοχής  (solntse σημαίνει ήλιος στα ρωσικά). Η είσοδος του πρίσματος κλείνει με τζάμι το οποίο έχει ένα  ψηφιοποιημένο μοτίβο σημύδας. Το πάτερν του τζαμιού επιτρέπει την ημέρα στο φως να μπαίνει στον σταθμό ενώ το βράδυ το μετατρέπει σε ένα φωτιστικό γλυπτό.

Υπόγειο πέρασμα

Η οροφή του υπόγειου περάσματος ακολουθεί την γεωμετρία και την επιλογή υλικών του pavilion. Η μια παράπλευρη επιφάνεια ντύνεται με  ψηφιδωτό πλακάκι αναπαριστώντας ένα ψηφιοποιημένο δάσος σημύδας.  Η απέναντι της  ντύνεται με ρώσικο αδρό γκρι γρανίτη. Οι δύο αυτές πλαϊνές επιφάνειες ανταποκρίνονται η πρώτη στο ψηφιοποιημένο μοτίβο σημύδας του τζαμιού του pavilion και η δεύτερη στις γκρι δομικές επιφάνειες που υπάρχουν στις υπόγειες στάθμες. Ένα άνοιγμα ψηλά πάνω από το πλατύσκαλο εισάγει το φως της ημέρας στο πέρασμα και επιτρέπει την θέα προς τον ουρανό.

Χώρος εισιτηρίων

Στον χώρο των εισιτηρίων η διάκριση μεταξύ της C γεωμετρίας και του γκρίζου δομικού υπόβαθρου γίνεται πολύ εμφανής. Η ανάπτυξη σε C μορφή περιορίζεται στην οροφή ενώ έχει διακριτό χρώμα προς κάθε την κάθε πλατφόρμα (από και προς το κέντρο της Μόσχας). Το χρυσό αντιστοιχεί στην πόλη ενώ το γαλάζιο στην εξοχή και τον ουρανό.

Πλατφόρμα

Στην περιοχή των πλατφορμών η γεωμετρία του κοίλου επαναλαμβάνεται για κάθε κατεύθυνση με το αντίστοιχο χρώμα. Η ζώνη κατά μήκος της συστοιχίας των κολονών κλείνεται σχηματίζοντας  έναν συμπαγή τοίχο ο οποίος ξετρυπιέται για να φτιάξει περάσματα και καθιστικές περιοχές. Είναι ένας ενδιάμεσος χώρος όπου αναπτύσονται διάφορες γεωμετρίες ανάπαυσης, καθιστικά, σημεία συνάντησης, λήψης πληροφοριών από οθόνες, χάρτες κτλ. Αυτή η ζώνη-κατώφλι ντύνεται στο σόκορο της με  λαστιχένιες λωρίδες, υλικό άνετο και ανθεκτικό για καθιστικό.

hiboux architecture(Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, Μαριάννα Ξυνταράκη, Μαρία Τσιγάρα) + Χρυσάνθη Βάθη + Αντιγόνη Καραϊσκου

The project has to do with the renovation of a small office space for a cinema production company in a 60s building in downtown Athens.The former three-separate-space office was unified to a long and narrow space with a wide front opening and a rear window allowing a natural cross ventilation and illumination.The space can be divided again in three distinct functions/areas or function as a whole.Fluidity of the unified space is achieved through two separating elements-doors that reflect the big façade window as another fluid opening to the terrace and regulate the separation.The separating elements are a double asymmetrical pivot door and a triple sliding glazed door, former window of the office.Reuse and incorporation of former elements prevailed as design decision. The old mosaic floor was re polished  and cut into a new pattern to accommodate needed infrastructure, and an old marble sink reinstalled, both typical elements of mass 60s Athenian design. The existing red ceiling was repainted together with the red skirting board and the wooden former window was turned to a triple sliding separating element.A multiple use of the space was among the basic requirements, it can function as an office for up to 20 people working at the peak frenzies of a film production, as a projection space when the wide front window is turned to a screen, as a guest house in the most handy spot of Athens old market area or a studio shooting rehearsals for the movies together with storage space needed for the company’s archive.The elements-furniture or the different uses are scattered through out the space as to optimize all possible combinations of functions.

Το έργο αφορά την ανακαίνιση ενός μικρού γραφείου για μια εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών σε ένα κτήριο  του ’60 στο κέντρο της Αθήνας. Το πρώην τριμερές γραφείο ενοποιήθηκε σε ένα μακρόστενο χώρο με ένα διευρυμένο μπροστινό άνοιγμα και ένα πίσω παράθυρο επιτρέποντας διαμπερή φωτισμό και αερισμό.Ο χώρος έχει την δυνατότητα να διαιρεθεί ξανά σε τρεις διακριτές  λειτουργίες/περιοχές ή να λειτουργεί ως ενιαίος. Η ροή του ενοποιημένου χώρου επιτυγχάνεται μέσω 2 διαχωριστικών στοιχείων-πορτών οι οποίες αντανακλούν  το μεγάλο παράθυρο της όψης ως  ένα άλλο διαμπερές άνοιγμα προς το δώμα. Τα διαχωριστικά στοιχεία είναι μια διπλή ασύμμετρη περιστρεφόμενη πόρτα και μια τριπλή συρόμενη πόρτα, πρώην παράθυρο του γραφείου. Η  επανάχρηση και ενσωμάτωση πρώην στοιχείων του χώρου ήταν μια σχεδιαστική απόφαση. Το παλιό μωσαϊκό τρίφτηκε και ξανακόπηκε σε ένα νέο σχέδιο με σκοπό να φιλοξενήσει την υποδομή ενώ επανατοποθετήθηκε ο παλιός μαρμάρινος νεροχύτης, τυπικά στοιχεία του μαζικού αθηναϊκού design του ’60. Το υπάρχον κόκκινο ταβάνι ξαναβάφτηκε όπως και τα σοβατεπιά και το πρώην ξύλινο παράθυρο μετατράπηκε στο τριπλό διαχωριστικό στοιχείο. Η πολλαπλή χρήση του χώρου ήταν μεταξύ των βασικών απαιτήσεων: λειτουργεί ως γραφείο για έως και 20 άτομα, στην παραγωγή μιας ταινίας, ως χώρος προβολής με μετατροπή του μπροστινού παραθύρου σε οθόνη, ως ξενώνας σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της παλιάς αθηναϊκής αγοράς, ή σε στούντιο γυρισμάτων προβών για τις ταινίες, ενώ ταυτόχρονα είναι και χώρος αποθήκευσης για το αρχείο της εταιρείας. Τα στοιχεία-έπιπλα ή οι διάφορες χρήσεις είναι διασκορπισμένα στον χώρο ώστε να βελτιστοποιούν όλες τους πιθανούς συνδυασμούς λειτουργιών.

realized project/υλοποιημένο έργο

photos Panos Kokkinias