office in agiou markou

office in agiou markou

The project has to do with the renovation of a small office space for a cinema production company in a 60s building in downtown Athens.The former three-separate-space office was unified to a long and narrow space with a wide front opening and a rear window allowing a natural cross ventilation and illumination.The space can be divided again in three distinct functions/areas or function as a whole.Fluidity of the unified space is achieved through two separating elements-doors that reflect the big façade window as another fluid opening to the terrace and regulate the separation.The separating elements are a double asymmetrical pivot door and a triple sliding glazed door, former window of the office.Reuse and incorporation of former elements prevailed as design decision. The old mosaic floor was re polished  and cut into a new pattern to accommodate needed infrastructure, and an old marble sink reinstalled, both typical elements of mass 60s Athenian design. The existing red ceiling was repainted together with the red skirting board and the wooden former window was turned to a triple sliding separating element.A multiple use of the space was among the basic requirements, it can function as an office for up to 20 people working at the peak frenzies of a film production, as a projection space when the wide front window is turned to a screen, as a guest house in the most handy spot of Athens old market area or a studio shooting rehearsals for the movies together with storage space needed for the company’s archive.The elements-furniture or the different uses are scattered through out the space as to optimize all possible combinations of functions.

 

Το έργο αφορά την ανακαίνιση ενός μικρού γραφείου για μια εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών σε ένα κτήριο  του ’60 στο κέντρο της Αθήνας. Το πρώην τριμερές γραφείο ενοποιήθηκε σε ένα μακρόστενο χώρο με ένα διευρυμένο μπροστινό άνοιγμα και ένα πίσω παράθυρο επιτρέποντας διαμπερή φωτισμό και αερισμό.Ο χώρος έχει την δυνατότητα να διαιρεθεί ξανά σε τρεις διακριτές  λειτουργίες/περιοχές ή να λειτουργεί ως ενιαίος. Η ροή του ενοποιημένου χώρου επιτυγχάνεται μέσω 2 διαχωριστικών στοιχείων-πορτών οι οποίες αντανακλούν  το μεγάλο παράθυρο της όψης ως  ένα άλλο διαμπερές άνοιγμα προς το δώμα. Τα διαχωριστικά στοιχεία είναι μια διπλή ασύμμετρη περιστρεφόμενη πόρτα και μια τριπλή συρόμενη πόρτα, πρώην παράθυρο του γραφείου. Η  επανάχρηση και ενσωμάτωση πρώην στοιχείων του χώρου ήταν μια σχεδιαστική απόφαση. Το παλιό μωσαϊκό τρίφτηκε και ξανακόπηκε σε ένα νέο σχέδιο με σκοπό να φιλοξενήσει την υποδομή ενώ επανατοποθετήθηκε ο παλιός μαρμάρινος νεροχύτης, τυπικά στοιχεία του μαζικού αθηναϊκού design του ’60. Το υπάρχον κόκκινο ταβάνι ξαναβάφτηκε όπως και τα σοβατεπιά και το πρώην ξύλινο παράθυρο μετατράπηκε στο τριπλό διαχωριστικό στοιχείο. Η πολλαπλή χρήση του χώρου ήταν μεταξύ των βασικών απαιτήσεων: λειτουργεί ως γραφείο για έως και 20 άτομα, στην παραγωγή μιας ταινίας, ως χώρος προβολής με μετατροπή του μπροστινού παραθύρου σε οθόνη, ως ξενώνας σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της παλιάς αθηναϊκής αγοράς, ή σε στούντιο γυρισμάτων προβών για τις ταινίες, ενώ ταυτόχρονα είναι και χώρος αποθήκευσης για το αρχείο της εταιρείας. Τα στοιχεία-έπιπλα ή οι διάφορες χρήσεις είναι διασκορπισμένα στον χώρο ώστε να βελτιστοποιούν όλες τους πιθανούς συνδυασμούς λειτουργιών.

 

realized project/υλοποιημένο έργο

photos Panos Kokkinias

house in Korinthos outskirts

preliminary study / μελέτη

visualizations in collaboration with Michalis Psaras / απεικονίσεις σε συνεργασία με τον Μιχάλη Ψαρά

 

 

still life set design

Το Still Life είναι ένα έργο που απογυμνώνει τα συνθετικά του υλικά. Εφτά ερμηνευτές, ανάμεσά τους ο ίδιος ο σκηνοθέτης, πραγματώνουν το σκηνικό σύμπαν του Still Life.

Κάτω από έναν μεγάλο ουρανό, σε μια σκηνική ερημιά, ο άνθρωπος-εργάτης αναμετριέται με τη βαρύτητα των βασικών υλικών στην προσπάθειά του να ενωθεί με την ελαφρότητα του σύμπαντος που τον περιέχει. Τα σώματα ισορροπούν και διασπώνται, δημιουργώντας οπτικές απάτες με στόχο να φωτίσουν σταδιακά τη σισύφεια αναζήτηση του ανθρώπου για νόημα.

 

Visual Concept – Direction – Costume & Lighting Design: Dimitris Papaioannou
Sound Composition: Giwrgos Poulios
Sets designed in collaboration with Dimitris Theodoropoulos and Sofia Dona.
Sculpture Design – Set Painting: Nectarios Dionysatos
Costumes designed in collaboration with Vassilia Rozana.
Assistant Director – Head of Production: Tina Papanikolaou
Technical Director – Production Manager: Georgios Bambanaras
Production: Onassis Cultural Centre

Εικαστική σύλληψη – σκηνοθεσία – κοστούμια – φωτισμοί: Δημήτρης Παπαϊωάννου
Ηχητική σύνθεση: Γιώργος Πούλιος
Το σκηνικό σχεδιάστηκε σε συνεργασία με τους Δημήτρη Θεοδωρόπουλο – Σοφία Ντώνα
Γλυπτική – ζωγραφική: Νεκτάριος Διονυσάτος
Τα κοστούμια σχεδιάστηκαν σε συνεργασία με τη Βασιλεία Ροζάνα.
Βοηθός σκηνοθέτη – Διεύθυνση & εκτέλεση παραγωγής: Τίνα Παπανικολάου
Τεχνικός διευθυντής – εκτέλεση παραγωγής: Γεώργιος Μπαμπανάρας
Παραγωγή: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

http://www.dimitrispapaioannou.com/en/current/still-life

realized project/υλοποιημένο έργο

 

the capsule installation new york

 

window installation at Barneys New York, 660 Madison Avenue, June 5 — July 8, 2012

Athina Rachel Tsangari has created a film and an installation for the DesteFashionCollection 2012, commissioned by art collector Dakis Joannou: a Greek Gothic mystery inspired by Polish artist Aleksandra Waliszewska.

Sofia Dona & Dimitris Theodoropoulos from hiboux.gr have conceived together with Matt Johnson from Haos Film and have designed a kaleidoscopic installation for The Capsule film.

Marianna Xyntaraki supervised the construction in New York, on behalf of hiboux 

realized project

 

The installation design proposes a breakthrough repurposing of 3D technology, a kaleidoscopic “machine”.

The “machine” consists of four main elements:

1. A 3D screen, programmed to show two separate movies simultaneously

2. A series of inclined mirrors surrounding the video screen on all sides (ceiling, floor and side walls).

3. A triangular-celled plexiglass lattice, dressed with circular polarising filters.

4. Inside the triangular plexiglass lattice, some of the surfaces are covered with light-weight plexiglass mirrors to create a kaleidoscope effect, reflecting reproductions of paintings by Aleksandra Waliszewska.

How the “Machine” Works

A 3D screen simultaneously shows two separate movies created from the same content, but juxtaposing and supplementing each other as twin narratives. Slow- or close-to-normal-speed scenes are punctuated by extreme slow motion shots at different camera angles, creating a kaleidoscopic narration in multiples. The sound design  mirror the viewer’s visual perception by mixing low and high frequency ambiences between surround speakers.

The two separate movies are projected onto the same screen by borrowing the technology used in 3D cinema. In 3D cinema, the “left eye” and “right eye” images are projected at the same time using differently polarized light. The special polarizing filters in the 3D glasses you wear allow for only one of the two images to pass through. Here, differently polarized filters are applied to the window so that when a visitor approaches, depending on which opening in the lattice they look through, they see either one movie or the other, which magically appear on the same screen. 

The mirrors that frame the main screen offer another surprise. When polarized light bounces off a mirror, it flips to the opposite polarity. This means that the reflections show a different movie to the one you see on the screen itself, quadrupling the magic.

The triangular lattice also work into itself as a kaleidoscope. A number of openings are dressed with mirrors, reflecting the movie in new distortions. Some of these openings also house works by Aleksandra Waliszewska, which are only visible in the reflections, adding a new dimension for visitors to discover.

The installation travels as a self-contained “kit” that is assembled in situ, consisting of the screen, a set of plexiglass mirrors, plexiglass lattice, polarizing filters applied on the lattice, and a flash drive (with the video content). It will require the building of a “black box” to house the “kit” inside the exhibition space, and an amplifier with a set of speakers. No seating is required as it is meant for a walking viewing adventure, discovering the narrative as one moves across the “window”. Alternately, it could be installed inside the window of a storefront, running 24 hours a day on loop. 

http://thecapsule.info/theinstallation

http://www.facebook.com/thecapsulefilm

http://thewindow.barneys.com/destefashioncollection-art-meets-fashion-at-barneys-new-york/

http://www.deste.gr/downloads/dfc/barneys.pdf

 

photos by Tom Sibley and hiboux

realized project/υλοποιημένο έργο

Volosx4 Competition – first prize

Multiple corporalities in the urban environment 

We detect a unique feature of the city of Volos, that is the housing and activation of a great potential of numerous social entities.

55 Non-Governmental Organizations, foundations and  associations, 10 governmental social organizations and 3 pedagogical departments, one of which -the Department of Special Education- is unique in Greece.

The Non-Governmental Organizations are involved (inter alia) with socially excluded groups of people. They produce a great deal of research and they work on the rehabilitation or development of the different bodies’ special skills.

In the same time, the city’s vigorous industrial past has given a legacy of 40 remaining industrial shells, 22 of which have adapted new cultural uses, as well as educational-academic ones.

 

A closer look could provide us with the awareness that many of these excluded groups, such as people facing kinetic difficulties, blind people or people with low vision, deaf-mute people etc. don’ t interact with the city’s public body and don’ t participate in collective activities. The spatial manifestation of their social exclusion is the lack of visibility.

Aiming at the amplification and broadening of research and activity of these entities, we attempt to create the case of reconquering of public space by the, previous mentioned, excluded groups. Once they become visible, the distance that separates ”us” from them will eventually be decreased. The ways and practices for different groups to annex it will enrich the vocabulary of public space’s production, re-articulating its rationale of uses.

Starting/Originating from a significant premise of disability studies, that epitomizes in “nothing for us, without us”, we claim that the action of these entities can participate in the public space’s production.

 

We propose an intervention/planning, which will create the premise of co-existence. It consists of 3 moves:

-We transform the “cross” into a public space. It subsequently becomes the unitary cell, that can be expanded to different areas of the city, either sparsely, or in a series.

-We select the crossroads adjoining industrial cells, in order to create a conjunction between public space and communal, enclosed (space inside the) buildings. By this means, we provide an unhindered access to the public building, and the public building itself becomes a landmark.

-We construct a multifunctional, movable space (container/capsule), that supports the Non-Governmental Organisations’ activities. The container/capsule functions as a supplemental to the “cross ” public space and the re-used tobacco warehouse. It is used for workshops, meetings, exhibitions, performances, and as an info-point. Therefore, it provides these people with visibility within the public realm and interacts with it. This construction can be moving across the city, since it resides in a different cross every time.

We have, therefore, a triptych of actions that fuel one another.

Corporality

“There are two sort of people, those with disabilities and those who haven’t found  theirs yet”.

We oppose to the condensation produced by the modelling of the human body. And that is so, because it is based in coding the metric elements, reproducing a mechanistic body that forms, in all cases, a normative standard.

On the contrary of any attempt of reenacting the human body we should integrate the sensory parameters related to the environment.

There is an abundancy of relationships with the environment, manifested in every body with special traits. The specific perceptional relationship with space should be embodied in the body’s portrayal.

Therefore, the only universality we can suggest/recommend as a design principle, is the one concerning each body in a multitude of different ways.

different bodies = different percieving abilities of space

Perceptional Abilities 

Perceptional abilities don’t just escalate as to their quantitative features, but they change qualitatively, as well.

Eg. the gait and the subsequent mapping of space, from someone deprived of vision, is accomplished through a continuous tapping of a stick and the vibrations received from every direction of space. Someone deprived of hearing is walking and turning over every now and then so as to cover a 360 degree’s space with his vision in order to perceive the space (around him) and interact with the environment. For someone deprived of hearing, space is becoming a substantial part of the communication process. The clarity with which a deaf person communicates has to to with the clarity or confusion of the place around him. Someone moving in a wheeling chair builds a connection to the ground though the medium of wheels, so his “walking” is subsequently a rolling that keeps in constant contact with it.

Therefore, we can every time create models of partial relations between the bodies and the spaces around them.

Spatial Values

Integrating the themes presented above, and given that the summing of corporalities produces an intellectual map of the environment, we introduce into our design process 8  elemental values, which will produce readable and challenging landscapes for mapping. They will evoke the development of perceptive landscapes, concerning every sense, without a discrimination towards a design that fetishizes the visible. By creating the possibility to participate in different experiences, that adress everyone (equally and) simultaneously. These particular values will focus on, and develop in, the uniqueness of the urban construction of Volos.

Acoustics:

spaces with controlled acoustic environment and in no case noisy

Spatial sequence

Spatial landscapes with discernible qualities in a sequence

Compartmentalization

fragmentation of qualities

Transitional spaces

areas demonstrating – providing information on the transition to the following one, or on the qualities of the following one

Sensory zone

 Escape places

areas providing the possibility to relax

Safety

Unhindered accessibility to everyone

Independence

Possibility of autonomous use of space by the individual 

hiboux architecture (Dimitris Theodoropoulos, Marianna Xyntaraki, Maria Tsigara) + Vasilis Ntovros

 

Ανάγνωση

Η ιδιαιτερότητα της πόλης του Βόλου έγκειται στο ότι στεγάζονται και δραστηριοποιούνται σε αυτήν ένα πλούσιο και ποικίλο δυναμικό κοινωνικών φορέων.  55 μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ) ιδρύματα και σύλλογοι , 10 κρατικοί κοινωνικοί οργανισμοί  και 3 παιδαγωγικά τμήματα εκ των οποίων το παιδαγωγικό τμήμα Ειδικής αγωγής είναι το μοναδικό στην Ελλάδα.

Οι ΜΚΟ ασχολούνται με ομάδες ατόμων που είναι κοινωνικά αποκλεισμένες. Παράγουν έρευνα και δραστηριοποιούνται στην  αποκατάσταση ή την ανάπτυξη των ειδικών δυνατοτήτων διαφορετικών σωμάτων.

Ταυτόχρονα το ζωηρό βιομηχανικό παρελθόν της πόλης της έχει κληροδοτήσει  40 εναπομείναντα  εργοστασιακά κελύφη  από τα οποία τα  22 έχουν ενταχθεί σε νέες χρήσεις πολιτιστικού  και εκπαιδευτικού – ακαδημαϊκού χαρακτήρα και συμμετέχουν ενεργά στην ζωή της πόλης.

 

Στρατηγική

Μια προσεκτικότερη παρατήρηση θα μπορούσε να διακρίνει ότι πολλές από αυτές τις αποκλεισμένες ομάδες δεν χρησιμοποιούν σχεδόν ποτέ τον κοινό δημόσιο χώρο. Η χωρική έκφραση του κοινωνικού αποκλεισμού τους είναι η μη ορατότητα. Δεν συνδιαλέγονται με το υπόλοιπο σώμα της πόλης και δεν συμμετέχουν στις συλλογικές δραστηριότητες.

Προσβλέποντας στην ενίσχυση και την διεύρυνση της έρευνας και της δράσης  αυτών των φορέων επιχειρούμε να δημιουργήσουμε την συνθήκη της κατάκτησης του δημόσιου χώρου από ομάδες αποκλεισμένες. Αν γίνουν ορατές θα μειωθούν τα πράγματα που ¨μας¨ διακρίνουν από αυτές. Η διαφορετική αλλά κοινή χρήση του χώρου σε μια συγκατοίκηση θα δημιουργήσει μια ¨παράδοση¨, ένα “αρχείο” στην παραγωγή δημόσιου χώρου. Οι διαφορετικές πρακτικές οικειοποίησης του θα συγκεντρώσουν ένα λεξιλόγιο αντιμετώπισης προβλημάτων αλλά και εμπλουτισμού του.

Εκκινώντας από ένα σημαντικό πρόταγμα των disability studies (σπουδές αναπηρίας ) που συνοψίζεται στην φράση  ¨τίποτα για εμάς χωρίς εμάς¨ η δράση των φορέων αυτών  θεωρούμε ότι  μπορεί να εμπλακεί στην παραγωγή του δημόσιου χώρου.

η ορατότητα κάνει τις διαφορές μη ορατές

¨Αν σπάσουμε τους χωρικούς περιορισμούς οι κοινωνικοί θα ακολουθήσουν¨

Προτείνεται μια επέμβαση/προγραμματισμός η οποία θα δημιουργήσει την προϋπόθεση της συνύπαρξης. Αποτελείται από 3 κινήσεις:

-Μετατρέπουμε τον  “σταυρό” σε δημόσιο χώρο.  Γίνεται το μοναδιαίο κύτταρο που μπορεί να επεκταθεί σε διαφορετικά σημεία  της πόλης είτε διάσπαρτα είτε σε σειρά.

-Επιλεγούμε σταυροδρόμια τα οποία γειτνιάζουν με βιομηχανικά κελύφη έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια σύζευξη δημόσιου χώρου και κοινόχρηστου κλειστού κτιρίου. Με αυτό τον τρόπο γίνεται απρόσκοπτη η πρόσβαση στο δημόσιο κτίριο και το ίδιο γίνεται σημείο αναφοράς.

-Κατασκευάζουμε έναν πολυλειτουργικό,  κινητό χώρο ( container/κάψουλα) που υποστηρίζει τις δραστηριότητες των ΜΚΟ. Το container/κάψουλα λειτουργεί συμπληρωματικά με τον δημόσιο χώρο του “σταυρού” και της επαναχρησιμοποιούμενης καπναποθήκης.  Χρησιμοποιείται  για τα εργαστήρια, τις συναντήσεις, τις εκθέσεις, τις παραστάσεις, το  info point. Με αυτόν τον τρόπο τους δίνει ορατότητα στην δημόσια σφαίρα και αλληλεπιδρά με αυτήν. Η κατασκευή μπορεί να μετακινείται  στην  πόλη αφού κατοικεί κάθε φορά άλλον σταυρό.

Επομένως έχουμε ένα τρίπτυχο αλληλοτροφοδοτούμενων δράσεων.

 

Σωματικότητα

¨υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων, αυτοί με αναπηρίες και αυτοί που δεν έχουν βρει τις δικές τους ακόμα¨

Αρνούμαστε την συμπύκνωση που παράγει η  μοντελοποίηση του ανθρώπινου σώματος. Και αυτό γιατί βασίζεται στην κωδικοποίηση των μετρικών στοιχείων του, αναπαριστώντας ένα μηχανιστικό σώμα  που  παράγει σε κάθε περίπτωση κανονιστικό πρότυπο.

Αντίθετα σε κάθε απόπειρα να αναπαραστήσουμε το σώμα θα πρέπει να συμπεριλάβουμε τις αισθητηριακές παραμέτρους σε σχέση  με το περιβάλλον.

Υπάρχει μια πληθώρα σχέσεων με το περιβάλλον που αναπτύσσονται σε κάθε σώμα με ιδιαιτερότητες. [και είναι ιδιαιτερότητες που παράγουν διαφορές περισσότερο πολιτισμικής τάξης]. Η ειδική αντιληπτική σχέση με τον χώρο θα πρέπει να είναι ενσωματωμένη στην αναπαράσταση του σώματος.

Επομένως την μόνη οικουμενικότητα την οποία μπορούμε να επιτρέψουμε ως αρχή σχεδιασμού είναι αν αυτή αφορά με διαφορετικό τρόπο κάθε σώμα.

 

Διαφορετικά σώματα=διαφορετικές αντιληπτικές ικανότητες του χώρου

 

Αντιληπτικότητες

Οι αντιληπτικότητες δεν οξύνονται μόνο ως προς τα ποσοτικά τους χαρακτηριστικά αλλά αλλάζουν και ποιοτικά.

Π.χ. ο βηματισμός και ακολούθως η χαρτογράφηση του χώρου από κάποιον που στερείται όρασης γίνεται [με ένα συνεχές ταπινγκ του ραβδίου] μέσω των δονήσεων που προσλαμβάνει από όλες τις διευθύνσεις του χώρου. Κάποιος που στερείται της ακοής περπατά στρεφόμενος ανά περιοδικά διαστήματα για να καλύψει 360 μοίρες  με το βλέμμα του για  να αντιληφθεί τον χώρο και να επικοινωνήσει με το περιβάλλον. Για αυτόν που στερείται ακοής ο χώρος γίνεται ουσιώδες κομμάτι της επικοινωνίας. [Η σαφήνεια με την οποία ένα κωφό άτομο επικοινωνεί έχει να κάνει με την σαφήνεια ή την σύγχυση του περιβάλλοντος].  Ο μετακινούμενος  με καρότσι έχει μια σχέση με το έδαφος που μεσολαβείται από τροχούς κατ επέκταση το περπάτημά του είναι κύλιση σε συνεχή επαφή με αυτό.

Επομένως μπορούμε κάθε φορά να φτιάχνουμε μοντέλα επί μέρους σχέσεων των σωμάτων με τον χώρο σε μια πιο κατακερματισμένη περιγραφή  σωμάτων.

Χωρικές αξίες

Συμπεριλαμβάνοντας αυτές τις προβληματικές και με  δεδομένο ότι όλες οι σωματικότητες φτιάχνουν έναν νοητικό χάρτη του περιβάλλοντος εισάγουμε στον σχεδιασμό μας 8 στοιχειώδεις αξίες που θα παράξουν εύληπτα και ενδιαφέροντα τοπία προς χαρτογράφηση. Θα προκαλέσουν την ανάπτυξη αντιληπτικών  τοπίων που θα αναφέρονται σε όλες τις αισθήσεις χωρίς να προκρίνουν έναν σχεδιασμό που φετιχοποιεί το ορατό. Δημιουργώντας την δυνατότητα να μετέχουμε σε διαφορετικές εμπειρίες που απευθύνονται σε όλους ταυτόχρονα. Οι συγκεκριμένες αξίες θα εστιάσουν και θα αναπτυχθούν στην ιδιαιτερότητα του αστικού μορφώματος του Βόλου.

ακουστική

χώροι με ελεγχόμενο ακουστικό περιβάλλον και όχι θορυβώδεις

χωρική αλληλουχία

χωρικά τοπία με διακριτή ποιότητα σε αλληλουχία

διαμερισμάτωση

κατακερμάτιση των ποιοτήτων

μεταβατικοι χώροι

περιοχές που σημαίνουν- παρέχουν μια πληροφορηση για την μετάβαση στην επόμενη ή το είδος της επόμενης

αισθητηριακή ζώνη

 χώροι διαφυγής

περιοχές με την δυνατότητα ηρεμίας

ασφάλεια

απρόσκοπτη προσβασιμότητα για όλους

ανεξαρτησία

δυνατότητα αυτόνομης χρήσης του χώρου από το άτομο και όχι με αναγκαστική υποστήριξη από άλλον

hiboux architecture (Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, Μαριάννα Ξυνταράκη, Μαρία Τσιγάρα) + Βασίλης Ντόβρος

car showroom in Tripoli

 

The building is situated on a plain near an elevated part of the highway Corinthos-Tripoli. The existing topography defines the positioning of the building which is conceived  in a way it makes it more visible for the passing car-drivers.  This intention is realized by transcribing  the effect of the roadside  billboard. The elevations are formed with large wooden panels which bear the logo of the car industry. The building itself becomes a billboard. It is composed by two sliding linear walls which “cut”  the ground, intervening in the flat landscape. At the wall towards the highway this cutting section feeling is intensified,  as the ramp makes it immerse  deeper in the ground. Between the two heavy structural elements,  the more “soft” parts of the building are developed:  the glass exhibition  spaces and the metal roofing. The large glass facades eluding the walls allow a view of the cars from the outside. At the same time the view of the Arcadian landscape penetrates the interior of the building, while the views are multiplying  because of the two storey voids. The metal roofings,  constructed  in four distinct inclined  surfaces bridge  the void between the walls.

♦

Το κτίριο βρίσκεται σε επίπεδη έκταση η οποία γειτνιάζει με υπερυψωμένο τμήμα της εθνικής οδού Κορίνθου-Τρίπολης. Η υπάρχουσα  τοπογραφία ορίζει και την χωροθέτηση του κτιρίου η οποία έγινε με τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζει την εντονότερη και μεγαλύτερη σε διάρκεια θέασή του από τους αυτοκινητιστές.

Αυτό γίνεται δυνατό μεταγράφοντας την λογική των μεγάλων πινακίδων παραπλεύρως των δρόμων. Οι όψεις διαμορφώνονται από μεγάλες επιφάνειες ξύλινων πανέλων φέρουν το λογότυπο της συγκεκριμένης αυτοκινητοβιομηχανίας. Το ίδιο το κτίριο μετατρέπεται σε πινακίδα.

Μορφολογικά συντίθεται από δύο ολισθαίνοντα το ένα ως προς το άλλο γραμμικά τοιχία τα οποία “κόβουν” το έδαφος, επεμβαίνοντας αισθητά στο πεδινό τοπίο. Στο τοιχίο προς τον αυτοκινητόδρομο η αίσθηση τομής εντείνεται καθώς βαθαίνει μαζί με την ράμπα καθόδου προς το υπόγειο.

Ανάμεσα στα δύο αυτά στιβαρά δομικά στοιχεία αναπτύσσονται τα πιο “μαλακά” τμήματα του κτιρίου: οι γυάλινοι εκθεσιακοί και καθιστικοί χώροι και οι μεταλλικές στεγάσεις. Οι μεγάλες γυάλινες όψεις που διαφεύγουν των ορίων των τοιχίων επιτρέπουν την θέαση των αυτοκίνητων-εκθεμάτων από έξω. Αντιστρόφως η θέα του αρκαδικού τοπίου εισβάλει στο εσωτερικό του κτιρίου ενώ οι οπτικές φυγές πολλαπλασιάζονται λόγω και των εσωτερικών διώροφων κενών. Οι μεταλλικές στεγάσεις γεφυρώνουν το κενό μεταξύ των  τοιχίων υλοποιημένες σε 4 διακριτά κεκλιμένα επίπεδα.

 

architect: Maria Tsigara | consulting Konstantinos Tsigaras

αρχιτέκτονας: Μαρία Τσιγάρα   σύμβουλος Κων/νος Τσιγάρας

construction stopped / κατασκευή διεκόπει

apartment in nea ionia

 

The project was a renovation of a typical  floor apartment in Nea Ionia. We demolished  the intermediate walls. This way the volume of the building’s staircase was left freestanding as a solid cube in the center of the apartement, visible from every part of the house. It’s sculptural effect is intensified by the use of red colour. The two side walls of the house were treated like elevations. At one side/elevation we placed a metal construction at the height of a worktop that mutates according to the identity of the space that it supports. In the living room it creates a worktop, a desk, storage places and a tv-base while in the kitchen and w.c. it creates room for their equipments. At the second side/elevation the metal construction is forming a bookcase with some additional moving parts to meet the increased need for storage of books in the house. Instead of internal walls between individual areas there are free metallic structures either bookcases or closets. They encapsulate some of the previous house furniture in a new function.

photo: Panos Kokkinias, hiboux

♦

Στην ανακαίνιση του οροφοδιαμερίσματος  καταστρέφεται η διαμερισματοποίηση μέσω της καθαίρεσης των ενδιάμεσοων τοίχων ώστε να μείνει ελεύθερο το στερεό του κλιμακοστασίου στο κέντρο του . Με αυτό τον τρόπο το κλιμακοστάσιο αποτελεί έναν κύβο περίοπτο από όλο το σπίτι  ενώ η  γλυπτικότητα που αποκτά  εντείνεται  χρωματίζοντας τον  κόκκινο.

Οι δυο πλευρικές  επιφάνειες του σπιτιού αντιμετωπίζονται ως όψεις. Στην μια όψη αναπτύσσεται κατά τόπους μεταλλική κατασκευή σε ύψος πάγκου ο οποίος μεταλλάσεται αναλόγως την ταυτότητα του χώρου που υποστηρίζει. Στο καθιστικό δημιουργεί πάγκο εργασίας, γραφείο, αποθηκευτικούς, βάση για τηλεόραση  ενώ στην κουζίνα ή στο wc φέρει τον εξοπλισμό τους. Στην δεύτερη πλευρική όψη αναπτύσσεται μεταλλική βιβλιοθήκη με κινούμενα εγκάρσια κομμάτια για να καλύψει την αυξημένη ανάγκη αποθήκευσης βιβλίων του σπιτιού.

Oi εσωτερικές διαχωριστικές επιφάνειες μεταξύ των επιμέρους χώρων είναι ελεύθερες μεταλλικές κατασκευές οι οποίες είτε αποτελούν βιβλιοθήκες είτε  ¨ντουλάπες¨ που ¨εγκολπώνουν¨ κάποια από τα παλαιότερα  έπιπλα του σπιτιού.

 φωτογραφίες: Πάνος Κοκκινιάς, hiboux

realized project/υλοποιημένο έργο

inside set design

 

The idea of the set design of the show was the section of a typical Athenian flat, removed from the urban realm and transferred into the stage of the theater. The perspective of all of the dimensions of the flat attached on the stage was a very important issue due to the visual aspect of the audience. Hidden doors and design tricks have been created for the appearance and disappearance of the dancers-actors.

The interesting part of the work has been the creation of a ‘real’ architectural flat in the space of a theater, where all the dimensions, the materials and the objects have been designed in connection to the visuality and the lighting of the stage. The Pallas theater was transformed into a construction site during the days of the realization of the stage, and the architectural challenge was how to transfer the outdoor image of the city into an indoor space of a theater.

♦

Το σκηνικό της παράστασης είναι μια τομή ενός τυπικού αθηναϊκού διαμερίσματος, το οποίο αποκόπτεται από τον αστικό ιστό της πόλης και μεταφέρεται στην σκηνή του θεάτρου. Η προοπτική που εφαρμόζεται σε όλες τις διαστάσεις του χώρου αποτελεί το σημαντικότερο εργαλείο του σχεδιασμού εξαιτίας των απαιτήσεων της σωστής θέασης από την πλατεία του θεάτρου. Κρυμμένοι έξοδοι και καταπακτές σχεδιάστηκαν για την εμφάνιση και την εξαφάνιση των χορευτών. Η επιτρεπόμενη κίνηση των θεατών κατά τη διάρκεια της παράστασης επέβαλε τον ανασχεδιασμό του θεάτρου, την μετατροπή των πλαϊνών τοίχων, την αλλαγή των φώτων και την δημιουργία διαδρόμων με την αφαίρεση καθισμάτων, για τη σωστή και ανεμπόδιστη μετακίνηση του κοινού κατά τη διάρκεια της παράστασης. Στο φουαγιέ σχεδιάστηκε ένας εκθεσιακός χώρος με οθόνες που αναμετέδιδαν την παράσταση σε πραγματικό χρόνο.

Στόχος του σχεδιασμού ήταν η δημιουργία ενός «πραγματικού» διαμερίσματος στον χώρο του θεάτρου, όπου οι διαστάσεις, τα υλικά και τα αντικείμενα σχεδιάστηκαν σε σχέση με την οπτική και το φωτισμό της σκηνής. Το διαμέρισμα κατασκευάστηκε με προδιαγραφές πραγματικού κατοικήσιμου χώρου, υδραυλικές εγκαταστάσεις, πλακάκια μπάνιου, μωσαϊκό δάπεδο και σοβατισμένους τοίχους. Η σκηνή μετατράπηκε σε εργοτάξιο κατά τη διάρκεια της κατασκευής του σκηνικού, όπου η αρχιτεκτονική πρόκληση ήταν με ποιόν τρόπο μπορεί να μεταφερθεί η εικόνα της πόλης στο εσωτερικό χώρο ενός θεάτρου.

conceived + directed by Dimitris Papaioannou

σύλληψη + σκηνοθεσία : Δημήτρης Παπαιωάννου

set design architects:  Sofia Dona + Dimitris Theodoropoulos

αρχιτέκτονες:  Σοφία Ντώνα + Δημήτρης Θεοδωρόπουλος

realized project/υλοποιημένο έργο

mesaproject.gr

http://www.youtube.com/watch?v=KC8aPj8Upxw&feature=player_embedded

https://vimeopro.com/papaioannou/collection-of-recent-works-by-dimitris-papaioannou/video/38355132

apartment in plaka

 

 

The renovation of a small apartment  from the 30s in Plaka district, Athens, happened to to be done the same time as the change of the marble paving of Aeolou str by Athens municipality. as the marbles of the street were thrown in debris containers we decided to ask for them and collect them to make use of the city’s building stock. the pieces were transported, measured and listed in detail. They finallly make up the bathroom’s floor and walls through trials of putting them aside as entire pieces in different combinations.

In the most private part of a house, the wet room, the former paving of a public street is found. Familiar and uncanny are interwoven, as public and private, as outside and inside since there in no ceiling for this bathroom but an opening glass roof. Daylight passes through there reaching again the former street paving thus creating a feeling of external space.

 

Η ανακαίνιση ενός αστικού διαμερίσματος του ’30 στην Πλάκα συνέπεσε με την αποκαθήλωση και αντικατάσταση των μαρμάρων του πλακόστρωτου της Αιόλου από τον Δήμο Αθηναίων. Καθώς τα  μάρμαρα του πεζόδρομου απορρίπτονταν σε κάδους αποφασίσαμε να τα συλλέξουμε και να κάνουμε  χρήση του οικοδομικού αποθέματος της πόλης. Τα κομμάτια μεταφέρθηκαν και καταγράφηκαν λεπτομερώς.  Στην συνέχεια αφού δοκιμάστηκε σχεδιαστικά πως μπορούν να μονταριστούν ακέραια επανατοποθετήθηκαν υλοποιώντας το πάτωμα του μπάνιου.

Στο πιο ιδιωτικό μέρος, τον υγρό χώρο, μιας ιδιωτικής κατοικίας μεταφέρεται και τοποθετείται το πάτωμα μιας δημόσιας οδού.  Η διαπλοκή του ανοίκειου με το οικείο, του δημόσιου με το ιδιωτικό αλλά και το έξω με το μέσα εντείνεται αφού το ταβάνι του μπάνιου ανοίγεται και καλύπτεται ολόκληρο από γυάλινο φεγγίτη που αφήνει τι ς μαρμάρινες πλάκες εκτεθειμένες πάλι στο φως της ημέρας δημιουργώντας την αίσθηση εξωτερικού χώρου.

realized project/υλοποιημένο έργο