Poulopoulou

Poulopoulou

In collaboration with ECUALaboratory, ecual.gr

The project is reflecting upon the elements that make the typical 70’s Athenian apartment, acknowledging and reusing them within a contemporary context, while rearranging the space so as to bring the light to traverse the whole apartment.
Preexisting elements, such as terrazzo floors and marble kitchen counters we reincorporated in a transformable bounders space. Perforated meshes and green Tinos marble pieces that before covered the radiators found new places, as space separators and coffee table surfaces. The green velvet curtain is inspired by old chairs found in situ while it materializes the desired separation of the open space to host guests on the sofa beds.

Photography by Martin Hemmi, Stratis Vogiatzis

3d tour here by Michael Almiroudis

Jewish Heritage museum in Kastoria

The Center of Studies of Jewish Heritage and Museum in Kastoria is located in the upper old town, in the heart of the old “schools’ quarter”, a neighborhood with various Greek schools from the 18th century.

The museum will be hosted in a traditional house / landmark of the area and will consist of two parts: firstly, the part of the restored building that will accommodate the exhibition, and secondly, a modern, new-built part where meetings, seminars, film screenings, and educational programs will take place.

The museum wishes to stand as a new symbol for civil education and intercultural communication, as well as create a new example for future international projects.

The glass facade of the new museum building is overlooking the Jewish quarter of Kastoria, establishing a visual connection between the two.

 

Kalimarmaro apartment

Φωτογραφία: Αλίνα Λέφα, Στρατής Βογιατζής

Η νέα διαρύθμιση εξορθολόγισε τους κατακερματισμένους χώρους ενος τυπικού διαμερίσματος της δεκαετίας του ’60 επαναλαμβάνοντας ταυτόχρονα επιτυχημένες επιμέρους επιλύσεις διαχωριστικών και επίπλων της εποχής. 
Το διαμέρισμα είναι γωνιακό και βλέπει σε δυο πεζοδρόμους. Αρχικά γκρεμίστηκαν οι αντίστοιχοι εσωτερικοί τοίχοι ώστε να αποκαλυφθούν οι θέες των δυο δρόμων στον κεντρικό χώρο διημέρευσης. Οπές επικοινωνίας μεταξύ των δωματίων αξιοποιούν περισσότερο τις θεές αυτές δίνοντας φυγές στο βλέμμα προς τα έξω.
Μια 4φυλλη πτυσσόμενη πόρτα σχεδιάζεται για τον επιλεκτικό διαχωρισμό του ενιαίου κεντρικού χώρου σε καθημερινό και υπνοδωμάτιο. Για την κατασκευή της επαναχρησιμοποιήθηκαν παλιές πόρτες μεσοπολεμικού σπιτιού οι οποίες και συναρμολογήθηκαν κάτω από  φεγγίτη που αποκαλύπτει την συνέχεια του ταβανιού.
Η κουζίνα μεγιστοποιησε τον χώρο της καταργώντας τον παλιό διάδρομο του σπιτιού και μικρούς τοίχους αποθηκών των οποίων το ίχνος υπογραμμίζεται σχεδιαστικά στο πάτωμα από την αλλαγή στο χρώμα του νέου μωσαϊκού. Ο νέος μαρμάρινος πάγκος εργασίας στράφηκε προς το φως των παραθύρων. Πάνω του και μπροστά στο φως μια λιτή κρεμαστή κατασκευή από μεταλλικά πλαίσια χρησιμεύουν σαν ράφια για σκεύη και φυτά.
Στο μπάνιο η παλιά μαντεμένια μπανιέρα αποσπάται και τρίβεται ωστε να γυαλίσει ο χυτοσίδηρος. Ακολούθως επανατοποθετείται ελεύθερη με την προσθήκη μεταλλικών λαμών για την στήριξη της στο πάτωμα. Αντίστοιχα θεωρώντας πως η ίδια η πρώτη ύλη περιέχει ένα είδος φυσικής και εγγενούς διακοσμητικής ικανότητας επιμείναμε στην χρήση λιτών επίπλων και φωτιστικών από την μαζική βιομηχανική παραγωγή του μεσοπολέμου, όπως τα πορσελάνινα φωτιστικά του Wilhelm Wangelfeld, τα διαμαντέ τζάμια των πορτών, οι κρεμάστρες απο χυτοσίδηρο κ.α. Ακόμα και μια τουαλέτα των Αθηναίος-Βαράγγης βρίσκει θέση στο καθιστικό αφού συνδυάζει την χειροποίητη ποιότητα και τις λιτές γραμμές της βιομηχανικής παραγωγης.
The layout proposes the rationalization of the typical 60s apartment and the revision of the functional elements of the era through its design solutions and furniture. The central idea focuses on the interplay of these functional elements of a 60s apartment with the design, detailing and furniture of the Interwar Period.
The apartment is located at the corner of the building,  thus making it possible to overlook the two pedestrian zones surrounding it. In order to capture this view certain pre-existing  interior walls were demolished, creating vistas from the foyer towards the windows and beyond.

 A four-leaf sliding door was employed to separate living space and bedroom. The sliding door is comprised of four re-used Interwar Period doors assembled underneath a window skylight, which in turn reveals the continuous white ceiling.

 The kitchen area was maximized by demolishing the walls which previously divided it into smaller storage rooms. Reminiscent of their existence, the new terrazzo floor’s darker hues cover the areas where the storage spaces used to be. The kitchen countertop faces the windows to maximize direct sunlight. Hanging above it, the red metal frame shelving unit provides storage while allowing light to enter.

 The bathroom’s old cast-iron bathtub was rubbed and reinstalled supported on metal blades so the cast-iron is now fully exposed. The need to celebrate the raw material for its natural and intrinsic decorative ability led to the use of simplistic furniture and fixtures inspired by the mass industrial production of the Interwar Period, such as Wilhelm Wangelfeld’s porcelain lamps, the glazing on the doors, the metal hangers etc.

Thisseion apartment II

In collaboration with ECUALaboratory / Maria Peteinaki Architect, ecual.gr

Thisseion apartment II is a second variation on the same original 60s floor plan as Thisseion apartment, where the first one was an extrovert view the second one is an introvert feeling, where the first one was a view towards the linear tripartite scenic space of the façade windows, the second one is  a circular arrangement of spaces around a core and perspectives to the surroundings through cracks between the elements around this core, where in the first one the tripartite stage was empty for movable elements, in the second one the core is manifested in the gathering table.

The project began after the owners visited the Cycladic island of Anafi.. In Anafi they were inspired by the smoothness of the architectural curves, an element widely used in the area and the fragmented space. The goal was not to make a Cycladic apartment in the center of Athens, but to use the curves freely, in a way to create a truly warm and playful space. The core of the composition, an “inner yard” is defined by different flooring, this being tiles, where the table gathers everyone together. The spaces stand in different floor heights, in an almost circular array around this table. The openings between these spaces allow perspectives/views to the outside. The challenge for the elevated living room/ guest bedroom was to take advantage of the view to the Acropolis. A zig zag glass partition, separates this space from the “core” while allowing a view through the window, and at the same time creates a small sitting corner.

An important element of the study of both variations is the users’s active involvement in it.

photos: Stratis Vogiatzis

Το διαμέρισμα στο Θησείο II είναι μια δεύτερη εκδοχή πάνω στο ίδιο αρχικό σχέδιο του ’60. Εκεί που στο πρώτο κυριαρχούσε η εξωστρεφής γραμμική διάταξη των τριών παραθύρων με τα εσωτερικά συρόμενα σκούρα, εν είδει, τριμερούς σκηνής, το δευτερο οργανώνεται γύρω από μια εσωστρεφή κυκλική διάταξη των χώρων με φυγές ανάμεσα τους.

Σημαντικό στοιχείο της μελέτης είναι η συμμετοχικότητα των κατοίκων σε αυτή.

Διαβάστε εδώ μια συνέντευξη μας για το συγκεκριμένο έργο και Επισκεφθείτε επίσης το Thisseion apartment I

Σε συνεργασία με την Μαρία Πετεινάκη, ecual.gr

φωτογραφία: Στρατής Βογιατζής

realised project/υλοποιημένο έργο

offices in Alexandras Ave

Το έργο αφορά τα νέα γραφεία μιας διεθνούς εταιρείας ανάλυσης μεγάλης κλίμακας δεδομένων στην Αθήνα (Deep network analytics technology). Ο όροφος προς ανακαίνιση βρίσκεται σε κτίριο με την κύρια όψης του στην λεωφόρο Αλεξάνδρας την οποία συνθέτουν γραμμικά σχεδόν συνεχή παράθυρα.  Θελήσαμε να ενισχύσουμε και να αναδείξουμε ως βασική ποιότητα του χώρου την έντονη διαμπερότητα ώστε να επωφεληθούν όλοι οι εργασιακοί επιμέρους χώροι από το φως και τον αέρα αλλά και από την  θέα στο αστικό αθηναϊκό τοπίο.

Τα παραπάνω γίναν εφικτά τοποθετώντας τα γραφεία των εργαζόμενων σε open plan και σε άμεση γειτνίαση με το γραμμικό συνεχές άνοιγμα προς την λεωφόρο. Παράλληλα τα κλειστά γραφεία των στελεχών τοποθετήθηκαν προς τα πίσω  με πλήρεις ξύλινους τοίχους εγκάρσιους στην θέα και γυάλινους παράλληλα σε αυτή.  Κατά αυτόν τον τρόπο το συνεχές κάδρο της Αθήνας αποδόθηκε εσωτερικά στο σύνολο των εργαζόμενων ενώ παράλληλα εξασφαλίστηκε και η οπτική επικοινωνία μεταξύ  των θέσεων τους μέσω των φυγών που δημιουργούν οι επάλληλοι εγκάρσιοι ξύλινοι τοίχοι. Οι  κινήσεις αυτές ταυτόχρονα βελτίωσαν τον αερισμό και τον φωτισμό όλων  των  επιμέρους χώρων. Οι ίδιοι αυτοί ξύλινοι τοίχοι αποτελούν κρυφούς αποθηκευτικούς χώρους-ντουλάπια για τα προσωπικά αντικείμενα των εργαζόμενων.

Ζητήθηκε ένα περιβάλλον λιτό με εταιρικό ύφος αλλά ταυτόχρονα οικείο και άνετο. Η επιλογή των υλικών, ζεστό ξύλο, μεταλλικά κουφώματα με καιτια, σκουρόχρωμα γραφεία κλπ συμβάλουν προς αυτή την κατεύθυνση ενώ ο φωτισμός είναι χαμηλός, ελεγχόμενος, επικεντρωμένος στις θέσεις εργασίας και στα αρχιτεκτονικά στοιχεία του χώρου. Υπόβαθρο για όλα αυτά επιλέγεται μια μοκέτα με γραμμικό μοτίβο το οποίο προσδίδει μια κλίμακα στον χώρο ενώ ως σχέδιο έχει μια αναφορά στο ψηφιακό σύμπαν που είναι και το αντικείμενο εργασίας.

Στο φουαγιέ της εταιρείας η υπάρχουσα καμπύλη διαμόρφωση επαναδιατυπώνεται  με ένα κοίλο καθιστικό έπιπλο υποδοχής. Κάδρο της υποδοχής ο ορίζοντας της πόλης καθώς  φιλτράρεται από μια λευκή κουρτίνα. Η ημιδιάφανη υφή της “θολώνει” τον ορίζοντα και αμβλύνει την ένταση της πόλης αλλά και την αυστηρότητα του χώρου.  Με λεπτά μαύρα γράμματα αιωρείται το λογότυπο της εταιρίας μπροστά από την πόλη.

Σε επέκταση του χώρου της υποδοχής σχεδιάζεται μια δεύτερη αγκαλιά, ένα καθιστικό / βιβλιοθήκη  το οποίο μπορεί να φιλοξενήσει εργαζόμενους αλλά και επισκέπτες.  Αποτελεί συμπληρωματικό χώρο του φουαγιέ αλλά με πιο οικείο και χαλαρό ύφος. Είναι ένας τόπος συνάντησης, μπορεί να διαβάσει κάποιος ή να πιει τον καφέ του. Ταυτόχρονα η γωνιά αυτή έχει έναν ρόλο ορίου αφού χωρίζει την περιοχή της τραπεζαρίας από τους υπόλοιπους χώρους εργασίας.

Η κουζίνα-τραπεζαρία τοποθετείται σε ένα φωτεινό και ευρύχωρο σημείο της κάτοψης και υλοποιείται με χαρούμενα υλικά και παιγνιώδη στοιχεία. Όπως ο γραφιστικός χάρτης της Αθήνας ή την πρόβλεψη για ένα επιτραπέζιο “ποδοσφαιράκι”.

Τέλος ο σχεδιασμός εκμεταλλεύεται μια πιο απομονωμένη ζώνη που βρίσκεται στο πίσω μέρος του κλιμακοστασίου με θέα στο εσωτερικό του οικοδομικού τετραγώνου για να αναπτύξει έναν χώρο διαλύματος για τους καπνιστές. Σε αυτό το σημείο σχεδιάζεται ένα κλειστό κατάφυτο μπαλκόνι με πάγκους και ενσωματωμένα φυτά.

Realized Project

design: Hiboux in collaboration with Giannis Mahairas

collaborator: Efi Mastrokalou

photography: Panos Kokkinias

lighting design: Ifi Group

Patmos wet snail

Status: Study

Μια εξοχική κατοικία με πισίνα στην Πάτμο. Ζητούμενο μια υπαίθρια τουαλέτα με ντουζ για τους λουόμενους αλλά και τους καθήμενους στην αυλή. 

Ενα κελί με παράθυρο στην θέα της θάλασσας. 

Σε εναν καμπυλούμενο τοιχο πάνω στον οποίο συναντάς διαδοχικά πάνω του το ντούζ, τον νιπτήρα και την λεκάνη η οποία και καταλήγει να βρίσκεται στον πιο ιδιωτικό κλειστό χώρο. Απο τον τελευταίο  εξασφαλίζεται και η καλύτερη θέα στον κόλπο της Πάτμου μέσω ενος παραθύρου. Χρησιμοποιώντας το πρανές του λόφου  η όλη κατασκευή προοδευτικά εξαφανίζεται/χώνεται  μέσα στο χώμα. Τέτοιες αντίστοιχες καμπύλες και χαμηλές μορφές τοίχων και όγκων μπορεί να παρατηρήσει κανείς και στην ευρύτερη περιοχή πάνω στις πλαγιές της Πάτμου είτε σαν χώρους κλειστούς για τα ζώα είτε σαν χώρους-στάσεις ανοιχτούς για να ξαποστάσει κανείς με κλαδιά τοποθετημένα πάνω στην ξερολιθιά για την προστασία απο τον αέρα.

Υπάρχει μια προσπάθεια μεταφοράς μιας βιωμένης εμπειρίας η οποία συνδέει την υπαίθρια τουαλέτα σε παλιά σπίτια ή σε παλιά εξοχικά με μια αναζήτηση (στην φύση) και μια έκπληξη (θέα). 

Michail Voda

Αρχικά καθαιρέθηκαν όλοι οι εσωτερικοί τοίχοι της διαμερισματοποίησης, δημιουργώντας έναν open-plan χώρο που φιλοξενεί ταυτόχρονα κατοίκηση και εργασία. Ο σχεδιασμός έγινε στην βάση ενός κανάβου στραμμένου σε σχέση με τον προϋπάρχοντα κάναβο που όριζαν τα δοκάρια. Πάνω σε αυτόν τον στραμμένο κάναβο ορίστηκαν τόσο ένα σύστημα μεταλλικών ραγών αναρτώμενων από το ταβάνι, όσο και η χωροθέτηση των επίπλων που καθόρισαν τις λειτουργίες των επιμέρους χώρων. Από τις ράγες κρέμονται μεταλλικά στοιχεία κινούμενα που λειτουργούν ως βιβλιοθήκες, αποθηκευτικά έπιπλα, ή ράφια κουζίνας, μια κουρτίνα που απομονώνει τον χώρο του ύπνου, ενώ ταυτόχρονα φέρουν φωτιστικά στοιχεία και δίνουν την δυνατότητα παροχής ρεύματος σε οποιοδήποτε σημείο του χώρου. Η χρηστική ιδιότητα αυτή των ραγών, σε συνδυασμό με τον μεγάλο πάγκο εργασίας και την διάτρητη επιφάνεια για κρέμαση εργαλείων, διαμορφώνουν εν τέλει ένα εργαστήριο μικρών κατασκευών που συνυπάρχει με την κατοικία.

 

Refurbishment of apartment in Michail Voda, in the neighborhood of Attiki square, with the creation of an open-plan working space / living area.

Υπό κατασκευή. Under construction

koriani farm

concept: hiboux  /  έρευνα: hiboux, Dimitris Giannelos, George Papamatthaiakis  /  design: hiboux, George Papamatthaiakis (project leader)
Το  αγρόκτημα Κοριάνι στην Παλική της Κεφαλονιάς στοχεύει στην ικανοποίηση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου εύρους αναγκών, τόσο των ανθρώπων που θα το κατοικήσουν, όσο και του φυσικού περιβάλλοντος που θα τους υποδεχθεί. Χρήστες όλων των ειδών, μόνιμοι – περαστικοί, παραθεριστές – εργαζόμενοι,.. καλούνται να συνυπάρξουν και να συνδιαλλαγούν υπό τη συνθήκη της συλλογικής κατοίκησης σε άμεση επαφή με τη φύση. Οι υποκοινότητες που δημιουργούνται, αναπτύσσουν μεταξύ τους σχέσεις αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης, συνθέτοντας μια ετερόκλητη, ενιαία κοινότητα.

Το κτήμα 150 στρεμμάτων τριμερίζεται και χωροθετούνται τρεις διαφορετικές φυλές σε τρία διαφορετικά σημεία του με μια λογική επέμβασης σε διαδοχικές χρονικές φάσεις.

Κάθε φάση αποκρυσταλλώνει συγκεκριμένες δυνατότητες και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τη συνέχεια, συντηρώντας τελικά τη δυναμική εξέλιξη του έργου. Μία μικρογραφία, αν όχι ήδη η πρώτη εμπειρία, αυτής της δυναμικής εξέλιξης ήταν το εργαστήριο υλοποίησης της τραγάτας. Δύο σημεία της έκτασης ενεργοποιήθηκαν, εγκαθιστώντας μία ιδιότυπη μεταξύ τους σχέση. Το πρώτο ήταν το σπίτι της γιαγιάς, το οποίο έφερε όλη την προηγούμενη εμπειρία κατοίκησης του χώρου και λειτούργησε ως βάση εξόρμησης, ή ακόμη ως μάνα που προσέφερε προστασία και κάλυπτε τις βιολογικές ανάγκες. Το δεύτερο ήταν ένα σημείο εντελώς παρθένο, και οι εξορμήσεις οικειοποίησής του κατέλαβαν τελικά ένα νέο καταφύγιο κατοίκησης εντός της φυσικής έκτασης.

Στρατηγική επέμβασης:

Με παρόμοιους μηχανισμούς, η προτεινόμενη στρατηγική επέμβασης διαχωρίζει τρεις χρονικές διαδοχές. Η πρώτη αφορά την εγκατάσταση ενός όσο το δυνατόν πολυλειτουργικότερου συγκροτήματος, το οποίο θα έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει διάφορα είδη και διάρκειες προσωρινής διαμονής, λειτουργώντας και ως ένα βαθμό πειραματικά για τη συνέχεια του εγχειρήματος. Στη συνέχεια, η προσθήκη ενός δεύτερου, διακριτού συγκροτήματος, θα προτείνει ένα διαχωρισμό λειτουργιών σε σχέση με το ήδη υπάρχον, δίνοντας νόημα στην ύπαρξη δύο ξεχωριστών φυλών, και δίνοντάς τους αναγνωρίσιμο χαρακτήρα ανάλογα με το είδος τους. Η μία φυλή θα μπορούσε να αφορά διάφορα είδη φιλοξενίας, ομαδικού αγροτουρισμού μέχρι και μεμονωμένης ενοικίασης τύπου airbnb, ενώ η άλλη θα μπορούσε να αφορά πιο μεγάλης διάρκειας φιλοξενίες όπως artists residencies, digital nomads, workawayers και τα συναφή. Οι δύο πρώτες φάσεις και φυλές χωροθετούνται στα δύο βορειοανατολικά τμήματα, σε μία σχετική κατάσταση γειτνίασης, αφήνοντας το νοτιοδυτικό, πιο φυσικό τμήμα, ως πεδίο δράσης και αναφοράς για τις δραστηριότητές τους. Η τρίτη φάση, σεβόμενη αυτό το πεδίο φυσικής δραστηριότητας, αναπτύσσεται ως μετεξέλιξη της εμπειρίας της τραγάτας, εγκαθιστώντας αυτόνομους οικίσκους ημιυπαίθριας διαβίωσης μαζί με τις υποστηρικτικές τους εγκαταστάσεις, πιο κοντά σε μία μορφή διεσπαρμένης κατασκήνωσης.

Η κάθε φάση του έργου τροφοδοτείται από την ήδη εγκατεστημένη εμπειρία του χώρου. Η διαδοχική εξέλιξη του έργου δε σημαίνει απλή προσθήκη κτιρίων, αλλά και μεταλλαγή των προϋπαρχόντων. Η ρητορική του εποικισμού δεν είναι τυχαία· οι φυλές διαμορφώνουν σταδιακά τις περιοχές τους, με κοινό, όμως πάντα, άξονα αναφοράς το τοπίο και τα χαρακτηριστικά του. Οι δύο πρώτες στα βορειοανατολικά εκμεταλλεύονται τη συνθήκη του υπερυψωμένου πλατώματος ‘βεράντα’ η μία, και του έντονου αναγλύφου σε επίπεδα, η άλλη. Η μία ενθαρρύνει πρακτικές κεντρικότητας και συναντήσεων λόγω του πλατώματος και της σχέσης με την είσοδο, ενώ η άλλη εμπνέει εσωστρέφεια και απομάκρυνση στην ησυχία. Η τρίτη φάση-φυλή καταλαμβάνει με σεβασμό το παραγωγικό τμήμα του οικοπέδου, αφήνοντας όσο το δυνατόν περισσότερο ελεύθερο χώρο στο έδαφος και μικρότερο αποτύπωμα στο χώρο.

Σε αρχιτεκτονικό επίπεδο, τόσο μορφολογικό όσο και λειτουργικό, η οικοδόμηση σε φάσεις θέτει τα ερωτήματα της συνθετικής και προγραμματικής συνέχειας. Αυτό απαντάται απο την τυπολογία της μάνας. Ένας κεντρικός πυρήνας δράσης «μάνα» και τα θραύσματά του, δηλαδή διάσπαρτες αυτόνομες μονάδες που συλλειτουργούν και δρουν προς αυτόν. Η μάνα αποτελεί κεντρικό σημείο συνάντησης και φιλοξενεί όλες τις κοινές λειτουργίες. Αποκτά διαφορετικά πρόσωπα, καθώς μετασχηματίζεται κατά τη διάρκεια του ύπνου, της διημέρευσης , του φαγητού ή της δουλειάς, ενώ οι ακόλουθες υποστηρικτικές μονάδες- θραυσματα προσφέρουν απομόνωση και ιδιωτικότητα.

 

Η έρευνα γύρω από τη δραστηριοποίηση και η κατοίκηση αγροτουριστικών μονάδων, οδήγησε στην ανακάλυψη διαφορετικών σεναρίων και τυπολογιών, εντός και εκτός Ελλάδας. Δείτε την έρευνα εδώ.

 

 

 

Περισπωμενη

Σκοπός της μελέτης για αυτή την κατοικία σε δύο στάθμες στο Μπατσί της Άνδρου ήταν η ανακαίνιση, η ενεργειακή αναβάθμισή της κι η ομαλότερη ένταξή της στο αισθητικό περιβάλλον του νησιού.

Προκειμένου να επιτευχθεί η ενότητα του ισόγειου κτίσματος με το ανάγλυφο του εδάφους, οι όψεις του ισογείου επενδύονται εξ ολοκλήρου με πέτρα, επιχειρώντας μια οπτική συνέχεια με τις ξερολιθιές που αναπτύσσονται παράλληλα μ’ αυτές. Το πέτρινο τμήμα του ανατολικού τοίχου που αναδύεται απ’ το έδαφος σοβατίζεται στην απόληξή του, νεύοντας προς τη σύζευξη του μοντερνισμού με την αισθητική παράδοση των Κυκλάδων. Ταυτόχρονα, τα στοιχεία του φέροντος οργανισμού που ξεχωρίζουν από τους τοίχους παραπέμπουν στο σύστημα της δοκού επί στύλου και στην αρχιτεκτονική του Άρη Κωνσταντινίδη.

Στο επίπεδο της στάθμης β’ ξεχωρίζει από τη νοτιοανατολική και νοτιοδυτική γωνία του κτιρίου ένας λευκός, καθαρός, κυβικός όγκος από τον οποίο μοιάζουν να ξεκινούν τα στοιχεία σκίασης προς τον νότο και την ανατολή.

Για τη μορφολόγηση των εξωτερικών όψεων της β’ στάθμης επιλέχθηκε μια χαρακτηριστική Ανδριώτικη τεχνική σοβατίσματος, το σαρδέλωμα, όπου μακρόστενες χαρακιές δημιουργούνται πάνω στους τοίχους καταλαμβάνοντας όλο το πλάτος τους και χαράσσονται με ειδικό μυστρί (μαλάς) και ελεύθερο χέρι.

Σημαντικό στοιχείο του σχεδιασμού αποτελεί η προέκταση της υφιστάμενης στέγης με τη μορφή πέργκολας από καλαμωτή, της οποίας η φυσική όψη συμβάλλει χρωματικά στη διάχυσή της μέσα στο τοπίο. Τα δύο επίπεδα της πέργκολας προς το νότο δημιουργούν έναν ελαφρύ κυματισμό σαν μια χωρική περισπωμένη που μοιάζει να εκκινεί από τον συμπαγή όγκο της νοτιοανατολικής γωνίας της β’ στάθμης του κτιρίου.

Η προτεινόμενη επέκταση της στέγης υπό τη μορφή πέργκολας, επιτρέπει πολλές εκδοχές υπαίθριας διαβίωσης στους διάφορους σκιασμένους χώρους και στα καθιστικά που χωροθετούνται από κάτω της και συμπληρώνουν τις αντίστοιχες εκδοχές διαβίωσης που δημιουργούνται στους εξωτερικούς χώρους της α’ στάθμης.

 

σχεδιασμός και αρχιτεκτονική μελέτη: Hiboux Architecure
απεικονίσεις: Νικηφορός Ζηρός, Στέργιος Καλούδης, Χαριλένα Καραβότα, Τζένη Λάζαρη, Ανθή Ροζή

 

The design purpose for this two-level house located in Batsi, on the island of Andros, was its complete renovation alongside its energy upgrade and smoother integration into the aesthetic environment of the island.

In order to achieve the unity of the first level with the ground, the facades are entirely lined with stone, attempting a visual continuity with the dry stones running parallel to them. The stone part of the eastern wall that emerges from the ground is plastered at its end, pointing to the coupling of modernism with the aesthetic tradition of the Cyclades. The elements of the load-bearing structure that stand out from the walls refer to the system of the beam on a pillar and to the architecture of Aris Konstantinidis.

At the second level, a white, crisp cubic volume protrudes from the south-east and south-west corners of the building, from which the shading elements seem to stem.

Regarding the second floor facade design, a local plastering technique was chosen, called sardeloma, where long, narrow, free-hand incisions are carved on the walls occupying their entire surface.

An important design element is the extension of the existing roof in the form of a reed pergola, whose natural appearance contributes to its diffusion into the landscape. Its two-fold structure creates a slight ripple giving the impression of a spatial tilde (perispomeni) that seems to emanate from the solid volume of the southeast corner of the building.

The proposed pergola allows for a great variety of outdoor living scenarios under its multiple shaded areas and living rooms complementing the corresponding options shaped in the outdoor areas of the first level.

 

styling and architectural design by: Hiboux Architecture
visualisations by Nikiforos Ziros, Stergios Kaloudis, Charilena Karavota, Jenny Lazari, Anthi Rozi